basıb qulağın qoydu.
-Hə, Mixaylo?
-Haradasan?
-Kərəmgilin mağazasında. Nə olub ki?
-Heç nə, mən də yaxındayam. Orada qal, indi gəlirəm.
-Yaxşı, gəl görək.
Bu danışıqdan bir neçə dəqiqə keçməmiş Mehdi özünü ora yetirdi. Qapıdan içəri girib ötəri Kərəmlə salamlaşdı. Əliyə baxaraq:
-Tez ol, gedirik.-dedi.
-Niyə, nə olub ki?-deyə heç nə başa düşməyən Əli soruşdu.
-Gəl, yolda deyərəm.
-Nə olub ə Mixaylo, bizdən gizlidir?
Mehdi bir ona, bir də Əliyə baxıb dedi.
-Deyirlər ki, Dilşad doktorgilin evi yanır.
-Nə, necə yəni?-deyə Əli tez özünü çölə atdı.
-Nə?-deyə Kərəm də bir anlıq ayaqlansa da sonra nə düşündüsə dayandı.
Onu belə görən Mehdi yarıciddi, yarızarafat şəkildə:
-Sən gəlmə, yoxsa bunu da sənin üstünə atarlar.-dedi
Kərəmgilin dükanının qabağında dabanına tüpürən Əli özünü Ayangilin binasının qabağında tapdı. Nəfəsi və taqəti kəsilməkdə idi. Əllərini dizlərinə dirəyərək dərindən nəfəs almağa və ətrafı gözdən keçirməyə başladı. Həyət qarışqa yuvasıtək qaynayırdı. İnsan səsləri, gecənin qaranlığını işıqlandıran alov dilimləri, həyəti göy və qırımızı işıqlarla rəngləndirən polis, təcili yardım maşınlarının işıqları...Əli diqqətlə binaya baxdı. Yanan bina deyil, onun qarşısındakı dükan imiş. Gözlərini yumaraq dərindən nəfəs aldı. Sonra beş-on addım irəli gedib yanğına yaxından baxmağa başladı. Arabir adamların arasına da boylanır, Ayanı axtarırdı.
-Əli, sən burada neyləyirsən?
Əli qaranlıqda ona yaxınlaşan qaraltıya baxdı. Bu Ramin idi. Ayan da yanında.
-Məən?-Əli Ayanı görüb özünü itirdi.-Heeç...eşitdim ki, yanğın var, gəldim.
-Bəs niyə belə tənginəfəssən?-deyə Ayan soruşdu.
Əli əvvəl nə deyəcəyini bilmədi, sonra nə düşündüsə baş barmağı ilə arxanı işarə eləyərək:
-Gələndə it qovaladı.-dedi. Lakin bu an arxasında dayanan Mehdini görmədi.
-Həə...it qovaladı...Nə təhər qova...qovaladısa iit...heç məni də...görmədi.-yolboyu Əlinin arxasınca qaçan Mehdi güclə nəfəs alırdı.-Amma...qayıdanda mən də...o iti qovalayacam.-Mehdi sonuncu cümləni