yetirən Əli həyəcanla gah qapıya, gah pəncərəyə boylanır, sanki kimisə gözləyirdi. Onun bu halını görən Mehdi İsmayıla tərəf əyilib:
-Səncanı, buna bax,-deyə pıçıldadı,-görən də deyər görüşə gəlib. Sanki bura hər gün gəldiyi məktəb, gözlədiyi də hər gün gördüyü Ayan deyil?
İsmayıl gülümsəyərək başını yellədi. Əli qapıya tərəf gedib çölə boylanmaq istəyirdi ki, Ayanla qarşılaşdı. Qarşısında qara gözlü, qoşa hörüklü o balaca qız dayanmışdı sanki. İllər əvvəl hörüyünü dartaraq ağlatdığı o balaca qız artıq gözəl bir gənc qız idi və Əli qarşısında dayanan bu mələyə bir daha aşiq oldu.
-Keçi.-gözlərini Ayanın gözlərindən çəkə bilməyən Əli öz-özünə gülümsəyərək dedi.
-Nə?-deyə Ayan qaşlarını çataraq soruşdu.
-Yəni, deyirəm ki, keç.-Əli öz-özünə gülüb sözünü düzəltməyə çalışdı. Sonra geri çəkilərək Ayana yol göstərdi. Ayan minnətdarlıq edib sinfə girdi.
Çox keçmədi ki, demək olar ki, hamı gəldi. Kərəmdən başqa hamının olduğu bu dərsdə Xatirə müəllimənin əhvalı yenə də pozuldu. Yenə də özünü danlaya-danlaya ona qayıb yazdı. Bəlkə Kərəm bunu bilsəydi ümidlənib daha dərs buraxmazdı, çünki Xatirə müəllimə ona görə çox narahat idi. Şagirdi ona görə özünü uçuruma aparır və Xatirə müəllimə ona heç bir kömək eləyə bilmir. Sevincin qayıtması Züleyxanın da üzünü güldürmüşdü, çünki Yusifi gülər güldükcə onun da üzü gülür, bütün problemlərini unudurdu.
Tənəffüsdə İsmayılı kefsiz görən Sevil gəlib onun yanında oturdu.
-Nə olub, niyə kefsizsən?
-Nə olacaq, iki gündür bacımın arxasınca bir axmaq dadanıb, əl çəkmək bilmir.
-Siz qardaşlar hamınız beləsiniz?
-Necə?
-Özünüz qız dalınca düşəndə adını sevgi qoyursunuz, başqası sizin bacınızın dalınca düşəndə adını axmaq qoyursunuz
-Bu elə deyil, Sevil. Qardaş olmaq necə böyük məsuliyyətdir, siz qızlar bunu başa düşməzsiniz. Heç bir qardaş bacısının arxasınca hansısa oğlanın gəlməsinə göz yuma bilməz.
-Smaylik, mənim qardaşım yoxdur, amma xalam oğlanları, dayım oğlanları var.
-İndi bu nə demədir?
-O deməkdir ki, mənim də