Çarəsizliyin ən dözülməz nöqtəsində idi. Bəxti sanki ondan küsmüşdü. Elçisi qapıda olan qızlar adətən xoşbəxt olurlar, amma o özünü dünyanın ən bədbəxti hesab eləyirdi. Atası böyük bacısı Əminə kimi onu da bir yaxşılığın əvəzində qurban eləmək üzrə idi. Xəyalları suya düşmüş
kağıztək parça-parça olurdu. Züleyxa belə dərin düşüncələr içinə ikən Yusif sürətlə onun yanından ötüb keçdi. Gözləri uzaqlarda olsa da Züleyxa onu hiss elədi və dönüb onun arxasınca baxdı. Gözlərinə kədərli bir təbəssüm qondu.
-Yusifin arxasınca gedə bilmək üçün Züleyxa olmaq lazımdır.-deyə öz-özünə pıçıldadı.-Amma məndə sənin arxanca gələ biləcək qədər cəsarət yoxdur. Çünki səni o kor quyuya salan mən deyiləm.
Xatirə müəllimə növbəti dərsi olan sinfə girdi. Bunlar da on birlər idilər. Əllərində telefon şəkil çəkdirən uşaqlar Xatirə müəlliməni görcək tez telefonu gizlətdilər. Onların təlaşını görüb gülümsəyən Xatirə müəllimə isə:
-Narahat olmayın, hələ zəngə var.-dedi.-Zəngə qədər çəkdirə bilərsiniz.
Uşaqlar razılıq eləyib telefonlarını çıxardılar. Xatirə müəllimə isə maraqla onlara baxırdı. İki qız şəkil çəkdirmək üçün pəncərəyə söykəndilər. Əlində telefon olan digəri isə:
-Bura gün düşür, şəkil qaranlıq çıxacaq.-deyə etiraz elədi.
Bu kiçik səhnə Xatirə müəllimənin göynəyən xatirələrini yenə oyatdı.
“On birinci sinfin sonuna az qalmışdı. Fotoaparatların dəbdə olduğu vaxtlar idi. Kollektiv şəkil çəkdirmək üçün oğlanlardan biri məktəbə fotoaparat gətirmişdi. Hamı həvəslə sıraya dayanır, ən yaxın bildikləri ilə şəkil çəkdirirdi. Növbə Xatirə ilə Dürdanəyə çatdı. Onlar pəncərənin yanında divara söykənib üzlərini obyektivə tutdular. Lakin Vaqif başını bulayaraq “Oradan gün düşür”dedi. Elə bu vaxt pusquda gözləyən Ülvi özünü pənəcərənin qabağına, Xatirənin yanına yetirib:
-Günün qabağını mən kəsərəm.-dedi.
Daxilən sevinən və həyəcanlanan Xatirə ona baxıb gülümsədi. Vaqif razılıqla:
-Hə, belə yaxşıdır.-dedi.
Dürdanəyə göz vuran Ülvi bic-bic gülümsəyərək:
-Qoluma