a gir.-dedi.
-Niyə?-deyə Xatirə duruxdu, lakin özünü itirmədi.-Yox, belə yaxşıdır.
-Nə var ki, burada?-Ülvi təkid elədi.
-Yox, yox, mən belə şeyləri xoşlamıram.
Bayaqdan onları izləyən Dürdanə dözməyib Xatirə ilə yer dəyişdirdi.
-Eee, keç bu yana! Sən girmirsən, mən girərəm onun qoluna!-deyib Ülvinin qolundan tutdu.
Xatirə həmin an bəlkə də bu fürsəti əldən verdiyinə peşman olmuşdu, amma ən çox inandığı iki insanın xəyanətindən sonra bəzi şeylərə “Yaxşı ki, eləməmişəm.”deyə şükür eləyirdi.
Hamının gözlədiyi an gəlib çatdı. Əvvəlcədən danışldığı kimi fotoqraf (Leylanın əmisi oğlu) Mirvari müəllimənin dərsində gəldi. Güzgülər, daraqlar əllərdə gəzdi. Hər kəs şəkildə daha yaxşı görünmək üçün özünə əl gəzdirməyə başladı. hamının üzündə xoş bir təlaş var idi. ayrılığın qoxusu isə yavaş-yavaş burunlarına dəyirdi bəlli etməsələr də hamı bilridi ki, az qalıb...
Pilləkənləri aşağı enib foyeyə çatan psixoloq sol tərəfdə balaca bir qızın divara qısılaraq içini çəkə-çəkə ağladığını gördü. Tez ona yaxınlaşdı, ona tərəf əyilib təlaşla:
C-an, nə olub sənə, niyə ağlayırsan?-deyə soruşdu.
Lakin balaca qız cavab verə bilmir, ağlayırdı. Onun saçarını üzündən aralayan Nigar müəllimə:
-Xətrinə dəyiblər?-deyə soruşdu.
-Mə...məni...təd...bi...tədbirə apar...mır...-deyə qız güclə cavab verdi.
-Kim? Kim aparmır?
-De, Aygün müəllimə.
-Niyə gülüm? Nə deyir ki, sənə?
-De...dedi ki..səə...sən şeir deyə...bilmi..sən.
Nigar müəllimə onun gözlərini silərək soruşdu:
-Adın nədir sənni? Hansı sinifdə oxuyursan?
-Ülkər, ikinci sinifdə oxuyuram.
-Yaxşı Ülkər, gəl gedək Aygün müəllimənin yanına, görək səni niyə tədbirə aparmır.-deyən Nigar müəllimə dikələrək onun əlindən tutdu.
-Yoox,-deyə balaca Ülkər geri atıldı.-istəmirəm!
-Niyə gözəlim?
-Yenə üstümə qışqıracaq. Mənə deyir ki, işim-gücüm var, get, səndən şeir deyən çıxmaz.
Təəssüflə başını bulayan psixoloq ürəyində Aygün müəlliməni o ki var danladı.
-Yaxşı, sən get sinfinə,-yenidən Ülkərə doğru əyildi,-amma ağlama. Mən