, kömək məqsədilə gəlmisiniz, buyurun, bu uşaqla da siz məşğul olun. Əgər birinci günə qədər onun kütlə qorxusuna qalib gələ biləsəniz, mən sizə söz verirəm ki, onun tədbirdə iştirakına icazə verəcəm.-dedi.
-Lap yaxşı, mən də elə bunu gözləyirdim.-deyə psixoloq ayağa qalxdı.-Mümkünsə Ülkərin hazırlaşacağı şeiri verərdiniz.
-Bu dəqiqə,-deyə Aygün müəllimə qarşısındakı kağızları vərəqlədi və birini götürüb həmkarına uzatdı,-buyurun, sizə uğurlar!
-Çox sağolun, sizə də.-deyib psixoloq otaqdan çıxdı.
Nigar müəllimə çox da asan olmayan bir yükün altına girdiyinin fərqində idi.
Artıq zəng vurulmuş, fotoqraf da getmişdi. Kənanı yenə kefsiz görən Ələddin ona yaxınlaşdı. Əlini onun çiyninə qoyub:
-Ayə, heç olmasa şəkil çəkdirəndə bu qaşqabağını açardın da.-dedi.-Yazıq oğlanın “Gülümsə”deyib barmaqları ilə ağzını yana dartmaqdan ağzı əyilmişdi.
-Əşi vecimədir?-deyə Kənan ağzını büzdü.-Hansı günümə gülümsəyim?
-Bu gününə. Allaha şükür, nəyin çatmır?
-Nəyim çatır? Gözümün qabağında ola-ola sevdiyim qıza həsrətəm. Mən nəyə şükür eləyim?
-Ailənə şükür elə, Kənan, ailən var. atan, anan, qardaşın-sənə aid olan bir ailən var. Şükür elə ki, onları da itirməyəsən. Sevgilni həmişə tapmaq olur, amma ailə insana bir dəfə verilir.
Bunları deyərkən Ələddinin səsi titrəyirdi. Kənan başını qaldırıb onun üzünə baxdı.
-Elə danışdın ki, mən özümdən utandım. Səni tanımasam, deyəcəm ki, özünü misal çəkirsən. Amma bilirəm ki, bu belə deyil.
-Hə, əlbəttə belə deyil.-deyə Ələddin gözlərini qaçırdı.-Prosto deyirəm ki, biraz özünə fikir ver.
İsmayılgildən aralanıb çölə çıxmaq istəyən Yusif lövhənin qabağında onun kimi qabağına baxmadan çöldən gələn Züleyxa ilə toqquşdu. Əksini Yusifin gözlərində görən Züleyxa bir anlıq özünü itirdi. Bədəni boşaldı. Ayaqlarının bağı çözüldü. Yusifə tərəf yıxıldı. Yusif onu özündən itələyərək qışqıra-qışqıra:
-Ay qız, yavaş da,-dedi,-üstümə niyə yıxılıarsan?-dedi.
-Ba..bağışla, caan. Başım fırlandı.
-Onda başına de, fırlanmasın.-bunu deyən Yusif