qapıya doğru gedə-gedə-Üz verdikcə astar istəyir, kəndçinin biri, kəndçi!-dedi.
Sinifdə “oooo!” deyə narazılıqla qarşılanan bu söz Züleyxaya bərk toxundu. Bu günə qədər Yusifin bütün təhqirlərinə, acılamalarına dözmüşdü amma, bu artıq bardağı daşıran son damcı idi! İrəli gedərək Yusifi qolundan tutub geri qaytardı.
-Yusif!
Bütün sinif heyrət içində onlara baxırdı. Geri dönən Yusif bir qoluna, bir də Züleyxaya baxıb:
-Nədir?-deyə ağzını büzdü.
-Bu günə qədər nə demisən, dözmüşəm, səs çıxarmamışam, amma sən bu gün ağ elədin. İcazə verə bilmərəm ki, məni belə təhqir eləyəsən!
-Pah,-deyə Yusif üzünü turşutdu,-qorxdum səndən!-qolunu yana çəkdi.-Üstümə yıxıla bilirsən, hələ bir qabaqdangəlmişlik də eləyirsən?!
-Mən sənin üstünə yıxılmadım. Həqiqətən də başım fırlandı. Amma sən məni acılamaq üçün bəhanə axtarırsan. Nədir axı, mənimlə dərdin? Mən sənə neyləmişəm?
-Bilmək istəyirsən? Onda eşit:səndən zəhləm gedir. Səni görmək belə istəmirəm! Səni görəndə əsəbiləşirəm!
Yusif bunları bütün sinfin qabağında qışqıra-qışqıra dedi. Hamı donub qalmışdı. Bir qız üçün sevdiyi oğlandan bunları eşitmək dözülməz idi. Züleyxa artıq tamamilə dünyanın ən bədbəxt insanı sayırdı. Tale deyəsən onu kor quyuya atmışdı. Eynən əsərdəki kimi Yusifi onu rədd eləmişdi. Göz yaşları içində boğulan Züleyxa daha heç nə deməyib qaçaraq sinifdən çıxdı. Yuisf isə lövhənin qabağında dayanıb o tərəf-bu tərəfə vurnuxurdu. Dönüb sinfə baxdı. Bir-iki nəfərdən başqa hamı ona baxıb təəssüflə başını bulayırdı. Bu əsnada Sevinc Züleyxanın arxasınca getmək üçün yerindən qalxdı. Gəlib Yusifə çatanda acı təbəssümlə onun üzünə baxdı və heç nə deməyib çölə çıxdı. Züleyxanı axtaran Sevinc onu ara pilləkəndə, pilləkənin başında oturub ağlayarkən tapdı. Züleyxa ağlayır, öz-özünə deyirdi:
-Məndən zəhlən gedəcək qədər sənə neyləmişəm axı, Yusif? Neyləmişəm? Səni sevməkdən başqa nə günahım var ki?
Sevinc qulaqlarına, daha dəqiq, Yusifi ondan başqa kiminsə sevə biləcəyinə inana bilmirdi. Birtəhər özünü toplayıb