b Züleyxaya tərəf getmək istəyirdi ki, bu vaxt kiminsə onun qolundan tutub geri dartdığını hiss elədi. Arxaya dönüb Yusifi görcək təəccübləndi. Yusif barmağını dodağının üstünə qoyub ona susmasını işarə elədi. Elə bu vaxt aşağıdan qalxan Xatirə müəllimə Züleyxanı pilləkəndə ağlayan görüb təlaşla ona yaxınlaşdı. Niyə ağladığını xəbər alıb sonra onu bufetə aparmaq üçün razı saldı.
-Xoşuna gəldi, elədiyin?-deyə Sevinc sərt şəkildə Yusifə baxdı.-Rahatlaşdın? Sən bu qızları incitməkdən nə vaxt əl çəkəcəksən?
-Mən heç kimi incitmirəm! Heç kimə də gəl məni sev, demirəm!
Pilləkənə baxıb nəsə düşünən Sevinc yenidən üzünü dostuna tutdu.
-Bilirdin, hə?! Səni sevdiyini bilirdin!
Bayaqdan əsib-coşan Yusif daha sakit şəkildə:
-Hə, bilirdim,-dedi,-çoxdan bilirdim.
-Ona görə onunla belə rəftar eləyirdin? Ona görə hər səfərində it kimi tuturdun?
-Neyləməli idim bəs? Ümid verməli idim? Sən Rəhimə ümid verdin?
-Mən onu belə acılamırdın, təhqir eləmirdim.
-Çünki əvvəldən bilmirdin. Bu qız bizim sinfə təzə gələndə hamının ondan zəhləsi gedirdi. Bircə mənim ona yazığım gəlirdi.
-Nə, sənin?-deyə Sevinc acı şəkildə gülümsündü.
-Qulaq as! Hə, mənim. Amma neyləyim, palaza bürünüb, ellə sürünmək lazım idi. Mən də hamı kimi davranmağa başladım.
Sonra yavaş-yavaş onun mənə tez-tez baxdığını, hər baxanda qızardığını, gülümsədiyini gördüm. Vaxt keçdi, hamının ona qarşı münasibəti dəyişdi, bircə mən dəyişə bilmədim. Qorxdum ki, səhv başa düşər, ümidlənər. Ona görə də bacardıqca ona daha pis davrandım. O çox yaxşı qızdır, amma mən insan deyiləm. Yəni onluq deyiləm. Düşündüm ki, bəlkə mənə nifrət eləsə daha yaxşı olar. Onu yarı yolda qoyub incitməkdənsə...
-İncitmədin axı, heç incitmədin! O indi sənə yox e, özünə nifrət eləyir. Düz deyirsən, sən doğrudan da insan deyilsən. Dostluqda əvəzolunmazsan, amma ürəyin yoxdur.
Sevinc bunları deyib əsəbi halda sinfə qayıtdı. Yusif yenə ortalıqda tək qalmışdı. O, Sevincin arxasınca baxıb öz-özünə:
Düz deyirsən, ürəyim yoxdur, çünki