Xatirə müəllimə oradan uzaqlaşdı. Onlar tez özlərini içəri atdılar. Xəyal müəllim əsəbi halda əlindəki metrəni daha tez-tez açıb bağlayırdı.
-Nə oldu, nə dedin ona?-deyə qardaşı onun üstünə düşdü.
Lakin o dinmirdi. Bu dəfə Əsmər təkidlə:
-Ay Xəyal, deməyəcəksən, nə olub?-deyə soruşdu.
-Heç nə, heç nə, heç nə!-Xəyal müəllim qışqıraraq əlindəki metrəni yerə atdı və əsəbi halda çölə çıxdı. Əsmərlə Rafiq isə təəccüblə bir-birilərinə baxırdılar.
Axşamüstü idi. Hava yavaş-yavaş qaralırdı. Hazırlıqdan çıxan Yusif fikirli-fikirli evə gedirdi. Təkliklə heç arası olmayan Yusif indi gedib evdə tək-tənha nə edəcəyini də bilmirdi. Çünki evdəkilər qəfil rayona getməli olmuşdular. Əli “İstəyirsən, gəl, bizdə qal.”deyə təklif eləmişdi, amma o buna da razı olmamışdı. Beləcə yoluna davam eləyirdi ki, ondan on-on beş addım aralıdan gələn tanış səsləri eşitməyə başladı. Səs gələn tərəfə boylananda artıq səs sahiblərinin də ona yaxınlaşdıqlarını gördü.
-Qızlar,-deyə qaraltılara baxdı,-sizsiniz?
-A Yusif,-yaxınlaşan Asya gözlərini qıyıb ona baxdı,-şto tı zdes delayeş?
-Hazırlıqdan gəlirəm. Siz niyə yolunuzu dəyişmisiniz?
-Asyanı ötürürdük,-deyə Ayan dilləndi,-atası bu gün qabağına gələ bilməyəcək.
-Yaxşı, onda mən də sizinlə gəlirəm.
-Sən hara?-bayaqdan acıqlı-acıqlı ona baxan Sevinc dilləndi,-Sən heç zəhmət çəkmə!
-Narahat olma, sənə görə zəhmət çəkmirəm.
-A, uşaqlar, yaxşı! Siz qayıdın, Asya ilə mən gedərəm.
-Yox Ayan, sən ona fikir vermə. Bir halda ki, sizi görmüşəm, bu qaranlıqda tək buraxa bilmərəm.
-Pah, centlmen olun mənim üçün. Belə centlmen kimi Zülüşə də davranardın da. Ona çatanda niyə odun olursan?
-Sevinc, xoroşo da, yeri deyil!-deyə Asya ona göz ağartdı.
-Niyə yeri deyil? Bilirsiniz qızlar, Zülüş əslində buna..
-Sevinc!-Yusif ömründə onun üstünə səsini belə qaldırmamışdı.-Sən istəyirsənsə, qayıda bilərsən!
Dostunun bu sərt hərəkətindən bərk təsirlənən Sevinc daha heç nə deməyib əsəbi və incik halda onlardan aralandı. Çaşqınlıqla bir onun arxasınca,