, bir də Yusifə baxan Ayan:
-Yusif, sən neylədin?-deyə soruşdu.-Niyə tək getməyinə şərait yaratdın?
-Özü istədi.-biruzə verməsə də Yusif də hərəkətinə peşman olmuşdu.
-Qayıt dala, biz Asya ilə gedərik. Dala qayıt!-Ayan təkidlə dedi.
-Da, sən qayıtsan yaxşıdır. Biz özümüz gedərik.-Asya da ona qoşuldu.
-Yaxşı, onda ehtiyatla gedin.-deyib Yusif tələsik dostunun arxasınca yollandı.
Sevinc xeyli uzaqlaşdığından Yusif onun arxasınca bir xeyli qaçmalı oldu.
-Sevinc, ay Sevinc! Dost, gözlə!-birtəhər özünü ona yetirib qolundan tutaraq saxladı.
-Qızları tək qoyub niyə qayıtdın?-hirsi keçməyən Sevinc əsəbi və soyuq tərzdə soruşdu.
-Onlar iki nəfərdirlər, gedə bilərlər.
Onlar bir müddət danışmadan getdilər. Sonra Sevinc bayaqkından fərqli sakit şəkildə dilləndi:
-Zülüş “Mən sənə neyləmişəm?” deyə səndən soruşanda “Sevmisən, ona görə də sənə belə pis davranıram.”desəydin, bəlkə onu daha az incitmiş olardın.
-Sən hələ oradasan, dost?
-Əlbəttə oradayam. Bir qız üçün sevdiyi oğlandan “Səndən zəhləm gedir.”i eşitmək, bilirsən nə deməkdir? Ölsən, ondan yaxşıdır.
-Nə bilirsən? Sən eşitmisən?
-Mən sənin kimi birini sevmərəm axı.
Yusifin son “bəlkə”si də yerə düşüb qırıldı. Sevinc dili ilə onu sevməyəcəyini deyirdi. Sevinc isə deyəsən, Yusif kimi birini sevməyinə peşman olurdu. Yusif eşitdiyi bu etirafın şoku keçməmiş Sevinc yenidən dilləndi:
-Züleyxadan üzr istəyəcəksən.
-Nə?-deyə Yusif geri atıldı.-Yooox, bu qədər də yox!
-Niyə axı? Onu qəlbini qıra bilirsən...sadəcə de ki, bağışla.
-Yox dost, bunu eləməyəcəyəm. Mən bu günə qədər heç bir qızdan üzr istəməmişəm.
-Bu günə qədər heç bir da səni onun qədər...
-Dost, dedim ki, yox!
-Onu get özünə başqa dost tap!
Bunu deyən Sevinc yeyin addımlarla ondan aralnmağa başladı. Yusif isə onun arxasınca:
-Sevinc, niyə belə eləyirsən?-deyə qışqırmağa başladı.
Bu an telefonu zəng çalmağa başladı. Əli idi. Əsəbi halda telefonu açıb qulağına qoydu:
-Sən də həmişə lazımsız vaxtda zəng elə!-deyə onu acıladı.-Nədir?
-Nə