“Gözlə” deyib ayaqqabısını geyinərək tələsik çölə çıxdı.
Telefon zəng çaldı. Yemək süfrəsində olan Əli dönüb ürəksiz-ürəksiz divanın üstündə zəng çalan telefona baxdı. Onu belə görən anası:
-A bala, dur telefona bax da.-deyə onu tənbehlədi.
Süfrədən duran Əli divana doğru gəldi, əyilib divandan telefonu götürdü. Ekrana baxıb:
-Bu gədə həmişə belə qərarsızdır.-deyə başını buladı. Yesi basıb qulağına qoydu.-Nə oldu, fikrini dəyişdin?
Lakin eşitdiyi gözlədiyi səs deyildi.
-Alo, Əli əmənəm, Sevinc.-o, ağlayırdı.
-Sevinc, nə olub?-birdən-birə Əlinin üz ifadəsi dəyişdi.-Yusifə nəsə olub?
-Tez gəl...xəstəxanaya gəl.-ağladığından danışa da bilmirdi.-Maşın...onu...nə olar tez gəl!
-Nə xəstəxana, nə maşın?-Əlinin gözləri yerindən çıxacaq qədər bərəldi.-Düz-əməlli başa sal görüm, nə olub?
-Bilmirəm ki, haradan başlayım? Əvvəl dalaşdı, sonra maşın vurdu...
-Yaxşı, yaxşı, de görüm hansı xəstəxanaya?
-Elə buradakına. Şəhərə aparmağa vaxt yoxdur. Nə olar, tez gəl!
-Yaxşı, ağlama, indi gəlirəm.-Rəngi ağappaq olub əl-ayağı soyumuş Əli telefonu söndürüb təlaşla o yan-bu yana vurnuxdu.-Ay daaa...ay daa....Yusif...necə olacaq?
-A bala, danış görüm nə olub? Nə Yusif, nə maşın?
-Bilmirəm, Sevinc dedi ki, dalaşıb, sonra da maşın vurub. Ağlayırdı, Sevinc ağlayırdı.-Sonra qapıya tərəf gedib-Mən getməliyəm, mən getməliyəm!-deyib asılqandan gödəkçəsini götürdü.
-Gözlə, mən də gəlirəm.-deyib Hüseyn də onun arxasınca qapıya tərəf getdi.
Üz-gözü qan içində olan Yusifin başı Sevincin dizləri üstündə idi. Sevinc əlindəki salfetkalarla onun üz-gözünü silir, bir yandan da ağlayırdı. Qabaq oturacaqda oturan Ceyran isə təlaşla gah arxaya baxır, gah da atasını danlayırdı.
-Papa, mən sənə dedim axı, gəlmə qabağıma, özüm gələrəm deyə. Dedim axı pis yuxu görmüşəm, bu gün evdən çıxma. Dedim axı...
-Bəsdir, bəsdir!-Hafiz dayı əlini bərk-bərk sükana vurdu.-Suss, fikrimi yayındırırsan!-sonra arxaya baxaraq-Mən haradan bilim axı, belə olacaq?-deyə ağlamsındı.
Sevinc bir əli ilə