ə dostunun əlini bərk-bərk tutmuş, digərilə onun yaralarını təmizləyirdi.
-Dost, eləmə də belə, qorxutma da məni! Səndən incidim deyə belə cəzalandıracaqsan məni?! Mən indi Nuridə xala ilə Valeh əmiyə nə cavab verəcəm?-gözucu Ceyrana tərəf baxıb daha asta səslə,-Bəs...sevdiyin qıza nə deyəcəm?-deyə pıçıldadı.
Yarım saat keçdi. Hamı həkimin çıxmağını gözləyirdi. Sevinc başını anasının çiyninə söykəyib fikirli-fikirli oturmuşdu. Hüseynlə Əli yanaşı divara söykənib durmuşdular. Ceyran gah əllərini belinə qoyur, gah da bir-birinə sürtə-sürtə ortalıqda gəzinirdi. Hafiz dayı isə polisə ifadə verməkdə idi.
-Vallah, mən heç bilmədim qabağıma haradan çıxdı, necə çıxdı? Mən qızımı hazırlıqdan gətirirdim, ara yolda idik, bir də görüdüm ki, maşıının üstünə atıldı.
-Sürət nə qədər idi?
-Vallah, heç əlli olmazdı. Ara yollar idi, qaranlıq idi deyə çox bərk sürmürdüm. Maşın da təzədir deyə asta-asta sürürdüm.
-Sevinc xanım bayaq ifadəsində dedi ki, yolda onlara iki nəfər rast gəlib və pul vermələri üçün qorxutmağa başlayıb. Siz nəsə
gördünüz?
-Hə, gördüm, maşından düşəndə iki nəfərin qaçdığını gördüm. Amma fikir verə bilmədim. Tez uşağa yaxınlaşdım.
-Bu qədər kifayət edər.-deyə polis məmuru qələmi cibinə qoydu.
-İndi məni tutacaqsınız?-deyə Hafiz dayı çəkinə-çəkinə soruşdu.
-Tək şahid bu xanımdır,-deyə polis məmuru Sevinci göstərib dedi,-o da sizdən şikayətçi deyil. Amma qiyabi də olsa nəzarətə götürüləcəksiniz.Dua eləyək ki, zərərçəkmiş tez özünə gəlsin.
-Amin, amin!
Polis məmuru sağollaşıb getdi. Hafiz dayı oturanlara doğru gəldi. Qızı atasını görcək onun qabağına gedib təlaşla:
-Papa, nə oldu? Səni tutacaqlar?-deyə soruşdu.
-Yox, yox, qorxma qızım. Mən neyləmişəm ki, məni tutsunlar?
Elə bu vaxt palatanın qapısı açıldı. Həkimi görcək hamı ayaqlandı.
-Həkim, bizə pis xəbər verməyin də nə olar?-deyə Əli talaşla ona yalvardı.
-Yox, yox, narahat olma.-iyirmi beş-otuz yaşlarında olan bu gənc və xoşsima həkim əlini onun çiyninə qoyub təbəssümlə,-hər şey