təlaşla qapıya boylanırdılar. Bu vaxt Qəmərlə Günel qaçaraq zala girdilər. Vacib nəsə öyrənmiştək qızlara yaxınlaşıb bayaqdan qulaqlarını sinfin qapısına dirəyərkən eşitdiklərinin hamısını qızlara danışdılar. Bir aya yaxındır cavabsız qalmış suallarına axır ki, cavab tapan qızlar təəccübdən gözlərini dörd açıb onlara qulaq asırdılar. Qəmərgilin də xahişi ilə qızlar oğlanlara bu haqda heç nə deməyəcəklərinə söz verdilər. Elə oğlanlar da Mirvari müəlliməyə söz verdirmişdilər ki, qızlara, ya da onların valideynlərinə heç nə deməyəcək.
Sonuncu dərsin tənəffüsü idi. Əli və Yisif çöldəki pəncərənin artırmasına söykənib dərdləşirdilər.
-Yusif, inanmazsan, amma elə bil ki, çiyinlərimdən ağır yük götürülüb. Dedi ki, heç kimi sevmir. Eşidirsən, bundan böyük hədiyyə?
-Bəs mən sənə nə demişdim? Deməmişdim, boş-boşuna özünü üzürsən? Fürsət idi də, ürəyini açardın da.
-Yox e, Yusif, qorxuram, rədd eləsə neyləyərəm?
-Ay qardaş, ürəyini açmasan, rəddini, ya qəbulunu haradan biləcəksən?
-Demək asandır e, onu görəndə adımı unuduram, qalmışdı ki, sevdiyimi demək.
-Bu qədər fikirləşsən, əlbəttə cəsarətin olmayacaq. Hər şey riskə bağlıdır.
-Nə riskə?
Mmm,-əllərini belinə qoyub ətrafa boylanan Yusif birdən onlara tərəf gələn Sevinci gördü, tez onun əlinən yapışıb özünə sarı çəkdi,-bax belə,-Əliyə baxa-baxa,-əvvəlcə anidən qarşısına çıxıb əlindən tutursan, sonra gözlərinə baxıb...-Sevincin gözlərinə baxan Yusif heç nə deyə bilmədi.
-Yusif, nə olub?
-Hə?-özünü itirən Yusif Əliyə baxıb,-...daha nə deyəcəyini də özün bilirsən.-dedi.
-Yusif, nə olub?-deyə Sevinc sualını təkrarladı.
-Heeç, Əlu bir qızı sevir, amma ürəyini aça bilmir,-deyərək Sevincə göz vurdu,-mən də ona necə ürəyini aça biləcəyini göstərirdim. Nümunədir yəni.
-Nümunə? Lap yaxşı. Nümunəni göstərib qurtardınsa əlimi buraxa bilərsən, dost?
-Hə,-Yusif əlini onun əlindən çəkdi.
Sevinc tez onlardan aralanıb sinfə girdi. Yusif isə dəhlizin ortasında dayanıb onun arxasınca baxır, əlini bərk-bərk yumub həmin anı