yaxşıdır.-dedi.
-Doğrudan, onu görə bilərik?-deyə Sevinc həyəcanla irəli atıldı.
-Hələ ki, yox. Yüngül beyin sarsıntısı keçirib, bura gətiriləndə huşu özündə deyildi. Vaxtında alnına soyuq bir şey qoyulsaydı daha yaxşı olardı, amma biz nə lazımdırsa elədik. Bir-iki saata, bəlkə də daha tez özünə gələr. Allah üzünüzə baxıb ki, qolları üstdə düşüb və başı çox zədə almayıb.
-Bu gecə burada qalacaq?-deyə Hüseyn də dilləndi.
-Yox, ehtiyac yoxdur. Özünə gələndən bir-iki saat sonra apara bilərsiniz. Çalışın çox yorulmasın, sərt hərəkətlər eləməsin. Bir-iki gün
yataq rejimində olsa daha yaxşı olar.
Həkim bunları deyib aralandı. Xavər xala işarə ilə ərini kənara çəkdi. Hüseyn də Əlini yana çəkdi. Telefonuna zəng gələn Hafiz dayı pilləkənlərə doğru getdi. Bayaqdan Sevincə göz qoyan Ceyran sözlü adamlar kimi gəlib onun yanında oturdu. (Guya) Soyuq şəkildə:
-O sənə görə dalaşıb?-deyə soruşdu.
Bu qəfil suala necə cavab verəcəyini bilməyən Sevinc çəkinə-çəkinə:
-Dalaşmayıb, sadəcə məni qorumaq istəyib.-dedi.
-Eyni şeydir də,-Ceyran kinayə ilə gülümsündü,-əsas yumruqdur, onu da yeyib.
-Yusif eyni şeyi sənin üçün də eləyərdi, hətta daha artığını. İndi nə edək ki, vəziyyət...
-Elə bilirsən, Yusifi sənə qısqanıram?-deyə Ceyran onun sözünü ağzında qoydu-Qətiyyən! Prosto bilmək istədim ki, nə olub. Bir də ki qısqanmaq ən axmaq xəstəlikdir. Bir insanı sevirsənsə niyə inanmırsan, inanırsansa niyə qısqanırsan?
-Sən onu nə qədər tanıyırsan ki, bu qədər də inanırsan?
-Onun nə fərqi var? Əgər mən ona içdən inanmışamsa məncə bunlar boş söhbətlərdir. Nədir, yoxsa sən ona inanmırsan?-Ceyran bu sualı onun gözünün içinə baxa-baxa verdi ki, reaksiyasını öyrənə bilsin.
-Məəən? İnanıram, dost kimi inanıram.-deyə Sevinc özünü itirdi.
-Elə mən də dost kimi soruşuram da.-Ceyran yenə kinayə ilə gülümsündü.-Başqa necə olmalıdır ki?
Sonra ayağa qalxıb yavaş-yavaş Sevincdən aralandı. Gülməmək üçün özünü güclə saxlayırdı.
-Başın batmasın, ay Yusif! Məni saldığın hala bax. Özün orada