a rahat uzanmısan, mən də burada sənin sevgilini oynayıram.
Daha bir saat keçdi. Yusifin huşu artıq özünə gəlmişdi. Həkim onun gözlərinə fənər salaraq işığa reaksiyasını yoxlayır, eyni zamanda da soruşurdu:
-Özünü necə hiss eləyirsən? Başında ağrı var?
-Çox pis...,-Yusif halsız-halsız cavab verdi,-elə bil beynim yerindən oynayıb. Başım partlayır.
-Dayan hələ, bu harasıdır ki? Belə ağrıların çox olacaq. –həkim fənəri onun gözündən çəkib zarafatla.-Sənə kim deyirdi təkbaşına qəhrəmanlıq elə?-dedi.
Olanları hələ indi xatırlayan Yusif dikələrək təlaşla ətrafa baxdı.
-O, o, necədir? Haradadır?
-Hey, hey, sənə belə hərəkətlər olmaz.-deyə həkim onu yerinə yatırdı.-Sevinc yaxşıdır, qorxma.
-Siz onun adını haradan bilirsiniz? Yoxsa ona da nəsə olub?
-Haradan biləcəm, bayaqdan Sevinc, Sevinc, deyə sayıqlayırdın. Qapının ağzındadır, istəyirsən çağırım?
-Səhv başa düşdünüz deyəsən? Biz onunla dostuq.
-Hə, hə, adətən belə deyirlər, amma mən inanmıram. Çünki mən də dostumla nişanlıyam.
- Sağ əliniz mənim də başıma. Amma xahiş eləyirəm, sayıqladığımı o bilməsin.
-Narahat olma,-deyə həkim əlini yüngülcə onun çiyninə vurdu, sonra qapıya tərəf getdi.
Çox keçmədi ki, qapı yenidən açıldı və Sevinc asta-asta içəri girdi. İçində bir günahkarlıq duyğusu, üzündə məyusluq ürəyi əsə-əsə gəlibYusifin çarpayısının yanındakı stula oturdu. Boğazında düyünləyən qəhər ona danışmağa imkan vermirdi.
-Ne...necəsən? A...ağrın ...vv..vaaar?
-Başım çox pis ağrayır. Ürəyim də bulanır.
-Bağışla dost, mənə görə belə oldun. Mən sənə acıq eləməsəydim, sən indi burada yatmazdın.
-Fərqi nədir? Onlar onsuz da bizim qabağımıza çıxacaqdılar. Bəs sən onlardan qurtuldun?
-O oğlan səni vurandan sən yuvarlanıb bir maşının qabağına düşdün. Bəxtin onda gətirdi ki, maşın asta-asta gəlirdi, bir də tanış adam idi, biz bura qədər gətirdi.
-Kim idi ki?
-Ceyranla atası.
-Ceyran?-deyə Yusif gözlərini qıyıb xatırlamağa çalışdı.
-Ceyran da, hazırlıq yoldaşın, istədiyin qız.
-Hə, Ceyran. Beynim