dumanlı kimidir, unuduram. İnan ki, bunların heç birindən xəbərim olmayıb. Bircə o yadımdadır ki, buludların üstündə idim, üstümə sanki yağış çilənirdi. Bir də mələk idi, nə idi, sanki onun kimi bir şey, əlimi tutmuşdu. Ayaqlarım boşluqda idi, amma o, əlimi elə möhkəm tutmuşdu ki. Sonra...xatırlamıram.
Sevinc susdu. Əlini tutanın, mələk dediyinin əslində özü olduğunu demədi. Deyə bilmədi.
-Ceyran hanı bəs?-deyə Yusif yenidən soruşdu.
-Yarım saat əvvələ qədər burada idilər. Amma sonra atası dedi ki, gecdir, gedək. O da atasına etiraz eləyə bilmədi. Qorxdu ki, atası duyuq düşər. Amma sənə görə çox narahat idi.
-Mən ona sonra zəng eləyərəm.
Araya yenə sakitlik çökdü. Bu dəfə sakitliyi Sevinc pozdu. O gülə-gülə dostuna baxıb:
-Sən həqiqətən də o taxta parçası ilə məni qorumaq fikrində idin?-deyə soruşdu.
-Gərək bağışlayasınız, Sevinc xanım. Həmin an əlimə ancaq o keçdi. Gələn dəfə üstümə bıçaq götürəcəm.
-Dəlisən sən? Bıçaq nədir? Mən sənə görə narahat olduğum üçün deyirəm. Sənə bir şey olsaydı...
-Nə olardı ki, bütün incitdiyim qızlar ağ günə çıxardılar. Sən də mənim kimi yaramaz dostdan qurtulardın. Əl-fatehə!-deyib Yusif əlini üzünə sürtdü.
-Elə demə,-deyə Sevinc möhkəmcə onun əlindən yapışdı. Sonra nə elədiyinin fərqinə varıb əlini çəkmək isətdi. Lakin bu dəfə Yusif onun əlini buraxmadı. Bir anlıq gözlərini yumub dayandı. Sonra yenidən gözlərini açdı. O, artıq həmin mələyin Sevinc olduğunu başa düşmüşdü.
-Narahat olma, dost. Pis adama heç nə olmur.-deyib əlini Sevincin əlindən çəkdi.
-Sən pis adam deyilsən ki. Sadəcə özündən biraz tez çıxırsan, hər şeyə tez reaksiya verirsən. Heç kimi incitmək istəmirsən amma hamını incidirsən və...
-...Züleyxadan üzr istəməliyəm.
-Ay sağol.
Yusif tavana baxaraq ah çəkdi. Sonra gözucu Sevincə baxa-baxa:
-Görəsən əlimi tutan mələk də o idi?-dedi.
Sevinc isə heç nədən xəbəri yoxmuş kimi çiyinlərini çəkdi.
Bir neçə saat sonra Yusifi evə yazdılar. Həkim ona dönə-dönə yaxşıca istirahət eləməyi tapşırdı. Uzun