n müzakirə və mübahisələrdən sonra Sevincin ailəsi və Əligil xəstəxana xərclərini yarı-yarıya ödəməyə razılaşdılar. Həmin gecə Yusif Əligildə qaldı. Məleykə xala onu öz oğullarından ayırmadan qulluğunda durdu. Təkcə baş ağrıları deyil, həm də qollarının ağrıları tutduğundan gecə nə Yusif yata bildi, nə də evdəkiləri yatmağa qoydu. Növbəti gün. Bu gün hava biraz daha isinmişdi. Yaz biraz daha özünü göstərirdi. Qaranquşların xoş nəğməsi səhərin səssizliyinə ayrı bir ahəng qatırdı. Yolda Sevillə qarşılaşan Züleyxa sözlü və xoşbəxt adamlar kimi əvvl bərk-bərk ona sarıldı. Əvvəl heç nə başa düşməyən Sevil özünü geri çəkərək:
-Dayan, boğdun məni. Nə olub, ay qız?-deyə soruşdu.
-Caan, inanmazsan nələr olub?
-Nə oldu, yoxsa dünən elçilərin gəlmədi. -Gəldi, gəldi.
-Onda niyə belə sevinirsən? Həə, indi bildim, atan vermədi.
-Yox, can, yox. İstəsəydilər atam verərdi. -Deyəsən atam istəsəydi verərdi, demək istəyirdin. -Yoox, elçilər gəlməyinə gəldilər, amma istəyə bilmədilər. birdən oğlanın əmisinə zəng gəldi, durub çölə çıxdı. Sonra bildik ki, oölan kənddən qız qaçırıb. -Aaaa?-Sevilin əli üzündə qaldı.-Sonra nə oldu? -Nə olacaq? suları süzülə-süzülə durub getdilər. atam dəli olmuşdu. Amma anam mənə söz verdi ki, mən universitetə girib qurtarana qədər bu qapıya elçi gəlməyə, mən istəmirəmsə, heç qoymayacaq. Yəni, bir də məni məcbur ərə verməyə icazə verməyəcək. -Gözün aydın, Zülüşüm. Sağ əlin mənim başıma. Bu başı batmış Xəlil də əsgərlikdə olduğu yerdən bir qız götürüb oradan da o yana qaçsa idi...Ehh, hanı məndə o bəxt? -Caan, ümidsiz olma belə. Özün mənə təsəlli verirdin ki. -Nə bilim, ay Zülü. keçəl dərman bilsə öz başına sürtər. Onlar beləcə dərdləşə-dərdləşə yola davam elədilər. Sevinc sinifdə rəfiqələrini başına yığıb dünən axşam yaşadıqlarını danışırdı. Elə bu vaxt Əli sinfə girdi. Onu görən sevinc özündən ixtiyarsız dikəldi. -Əli,-deyə əl eləyib onu səslədi. Əli onun nə soruşacağını bildiyindən gülümsədi, ona yaxınlaşdı. Qızları salamlayıb Sevincə baxa-baxa: