yaxınlaşdığını hiss elədi. Başını qaldırıb Ayanı görcək həyəcanlandı. -Əli, Yusif doğrudan yaxşıdır?-deyə Ayan onunla paralel söykəndi. -Əlbəttə yaxşıdır.-Əli çaşqınlıqla ona baxdı.-Necə olmalıdır ki? -Mənə elə gəldi ki, sən bayaq onun haqqında “Yaxşıdır.”deyəndə nəsə tərəddüd elədin. -Yoox, dünən axşam Sevinc də onun yanında idi. Yusifin xəstəxanadan buraxılmağını gördü. Əgər Yusif pis olsaydı, evə buraxılmazdı. -Evə buraxılmaq şərt deyil ki. Mama xəstəxanada işləyir də. Hərdən danışır, həkimlər çox vaxt tələm-tələsik xəstələri evə yazırlar, sonra gecə ikən halları pisləşir, üstlərinə qayıdır. -Ola bilər, amma mənim anam medsestradır, xəstələrlə həkimlərdən daha çox ünsiyyətdə olur. Ona görə də narahat olma, Yusif etibarlı əllərdədir. -Lap yaxşı.-Ayan onun cavabından razı qalmasa da gülümsədi. -Sən necəsən?-deyə Əli mehribanlıqla soruşdu. Bu gözlənilməz sualdan təəccüblənən Ayan: -Məən?-deyə ona baxdı.-Niyə soruşursan ki? -Elə-belə. Soruşa bilmərəm? Bu vaxt Əlinin telefonu zəng çalmağa başladı. O, ekrana baxıb gülə-gülə Ayana dedi: -De, adını çək, qulağını bur. Yusif.-telefonu açıb qulağına qoydu, zarafatla,-Sən hələ ölməmisən?-dedi. -Sənin başını yeməmiş hara ölürəm? -Necəsən?-Əli ciddiləşdi.-Ağrın-zadın yoxdur? -Qollarımı tərpədə bilmirəm. Səninlə güclə danışıram. -Niyə tez durmusan? Dünən həkim nə dedi? -Yata bilirəm ki? Başım da ağrayır. -Mərdiməzarsan da. İmkan vermədin ki, qızla danışım.-Əli yenə hiyləyə əl atdı. Bunu deyərkən gözucu Ayana baxdı. -Ayan yanındadır? -Yoox, bu gün görə bilmişəm ki? Elə siniflərinə tərəf getmək istəyirdim ki, sən imkan vermədin. -Deyirəm də, Ayan yanındadır, ona görə belə danışırsan. -İcazə ver, gedim görüm də. -Yaxşı, yaxşı, az aktyorluq elə. Sevinc oralardadır? Ver, səsini eşidim. -Yaxşı, daha sənsən.-deyib Əli guya narazı halda yerindən tərpənib Sevincə tərəf getməyə başladı. Ayan yenə Əli haqqında yanıldığını hiss elədi. Əli artıq öz dili ilə deyirdi. Onun da Yusifdən fərqi yox imiş. Otağına qayıdan psixoloq “poçt