t qutusu”nun yanında, yerdə bükülü bir kağız gördü. Əyilib onu yerdən götürdü. Maraq içində oxumağa başladı: “Müəlimə bilirəm mənə köməy eləməy istiyirsiniz. Elə məndə danışmağa, dərdimi diməyə adam axdarıram. Ama elə şeylər var ki heç kimə deyə bilmərəm. amma yenə də nəsə öyrənməy istəsəz, Mirvari müəlimədən öyrənin. Kərəm.” Nigar müəllimə kağızı qatlayıb öz-özünə dedi: -Ay Kərəm, Kərəm. neyləmək istəyirsən? Nədir sənin belə hamıdan gizlətdiyin, səni kin girdabına salan sirrin? İdman dərsi idi. Sevinc fikrini heç cür dərsə verə bilmir, fikri tamam ayrı yerlərdə gəzinirdi. Tez-tez gözünün qabağına can dostunun maşının üstünə çırpılması, üz-gözünün al-qan içində olması, xəstəxanadakı soğun siması gəlir, ağlamamaq üçün özünü güclə tuturdu. Digər tərəfdən də qarşı tərəfdən Gülərin kinayəli-kinayəli ona baxması onu dəli eləyirdi. Evdən tələm-tələsik və sevincək çıxdığı üçün idman formasını götürməyi unudan Züleyxa dərsə girə bilməmişdi. Sanki bu onun üçün bəhanə olmuşdu. Çünki sinifdə Yusif haqqında eşitdikləri onun sevincini gözündə qoymuşdu. Ona görə də Sevil nə qədər təkid eləsə də hamı kimi idman zalına qədərə getməmiş, sinifdə təkbaşına oturmuşdu. Yumruğunu gicgahına dirəyib fikirli-fikirli lövhəyə baxaraq öz-özünə danışırdı: -Eh Yusif! Sənin mənə elədiyin nifrətin bir faizi qədər mən sənə nifrət eləsə idim, eləyə bilsə idim, inan ki, bunların heç biri olmayacaqdı... Bəlkə də düz deyirsən, mən üzünə baxılmayacaq qədər çirkinəm. hə, hə, ürəyimin çirkinliyi üzümə vurub. Paxılam çünki, çox paxılam. Səni gözlərində gördüyüm o qıza, dostuna çox qısqanıram... Çox paxılam... Dilindən axıb süzülən qəm dolu kəlmələr kimi gözlərindən də damcılar axıb süzüldü. Ayağa durdu. Üz-gözünü silə-silə sinifdən çıxdı. Açarla qapını kilidləyib fikrində tutduğu yerə-bufetə tərəf getməyə başladı.ora çatanda isə gözlərinə inana bilmədi. Sevinc. Pilləkəndə oturuaraq əllərini də üzünə tutaraq ağlayırdı. Bu həmin səhnə idi. Təxminən iyirmi gün əvvəl şahid olduğunu həmin səhnə. Sadəcə