obrazlar dəyişmişdi. Bir-birindən xəbərsiz bir-biri üçün ağlayan obrazlar. Züleyxa bir daha başa düşdü ki, heç vaxt bu hekayənin baş qəhrəmanı ola bilməyəcək. Çünki Yusif və Züleyxa hər yerdə eynidir. Nə əsərdə, nə filmlərdə, nədə həyatda onlar bir-biriləri üçün yaranmayıblar. Dərsin sonuna dəqiqələr qalırdı. Artıq sonuncu dəftəri yoxlayan Xəyal müəllim bir yandan da saatına baxırdı. Bu vaxt kimsə telefonla danışa-danışa müəllimlər otağına girdi. -Sənə neçə dəfə evdən vaxtında çıx demişəm? Dərsin başlanmasına daqiqələr var, amma sən hələ yoxsan. Hər şey aydın idi. Klassik Anar-Günel mübahisəsi. Anar müəllimyenə də nişanlısı ilə mübahisə etməkdə idi. O, danışa-danışa çiynindən asdığı komputer çantasını masalardan birinin stünə qoydu və stullardan birini çəkərək oturdu. -Mən heç nə bilmirəm. tez gəl!-deyib telefonu söndürdü. Hirsi soyumadığından üzünü həmkarına tutdu.-Hələ təzəliklə belə gecikməyinin üstündə direktordan töhmət alıb. Amma yenə də bu ona dərs olmayıb. Bu xanım mütləq gecikməlidir. Yox, nişanlım olmasa, deyəcəm özünü kiməsə göstərir.-Anar müəllim bir anlıq susdu. Xəyal müəllimin yığışdığını görüb,-Sizcanı, bağışlayın,-dedi,-sizin də başınız qatdım. Dəyəsən, dəftər yoxlayırdınız? -Əstəfulullah, o nə sözdü?-deyə Xəyal müəllim gülümsədi.-Mən onsuz da bitilmişdim.-Elə bu əsnada zəng vuruldu. Bir anlıq qapıya boylanan əyal müəllim üzünü yenidən həmkarına tutdu.-Bu qədəl əsəbiləşməyin. Xanımlal bizim kimi deyillə. Çünki təbiət onlalı gözəl yaladıb. Onla da daha gözəl gölünə bilmək üçün belə saatlala güzgününü qabağında qala bilillə. -Hə müəllim, elə görünür ki, zurnanın səsi hələ qulağınızın dibinə çatmayıb. Yoxsa belə danışmazsınız. Bu vaxt Xatirə müəllimə qapıda göründü. O, başı ilə Anar müəllimi salamladı. Anar müəllim də eyni qaydada onun salamını alıb gözucu Xəyal müəllimə baxdı. Xəyal müəllim onunla sağollaşıb digər həmkarı ilə birlikdə müəllimlər otağından çıxdı. Anar müəllim onların arxasınca baxıb kinayə ilə: -Zurna qulağının dibindədir,amma sən