ı fikirləşirdi. Əli arxadan yaxınlaşıb astadan və kinayə ifadə edən səslə:
-Əlin yağlıdırsa, başına çək.-dedi.

Artıq günün səhər növbəsi üçün olan son dərsi də bitmişdi. Pillələri enən Kənan pilləkəndə Zərifənin balaca qardaşı Nahidlə qarşılaşdı. Kənana heç nə deməsə də bu özündən razı kor-kobud oğlan acıqla ona baxıb barmağını silkələyir, öz aləmində guya Kənanı qorxudurdu. Kənan isə onu vecinə almayıb aşağı düşməyə davam elədi. Pilləkənləri enən Yusiflə Əli yenə də dərdləşirdilər. Bayaqkının təsirini üzərindən ata biləməyən Yusif:
-Çətin imiş, həqiqətən də çətin imiş,-dedi,-gözlərinə baxdığım an adımı unutdum.
-Nə bilmişdin? Gördün, indi mən nə çəkirəm?
-Gördüm, qaqa, gördüm. Gözlərində başqası var idi.
-Ohooo,-deyə Əli əlini havada yellədi,-sən hələ oradasan? Bakı-Moskva reysi çoxdan çatıb e.
-Onu görüm salamat çatmasın.
Onlar söhbət eləyə-eləyə artıq qapının ağzında dayanan Ramazanla İsmayıla yaxınlaşmışdılar.
-Xeyir ola, smaylik,-onu birada görən Yusif göz vuraraq maraqla soruşdu,-çoxdandır, buralarda görünmürdün?
-Xeyirdir, Sevili gözləyirəm.
-Sevili?-Yusif təəccüblə bir İsmayıla, bir də Əliyə baxdı-Mən qabağa qaçıram, ya vaxt dala qalıb? Siz sevgili olmamışdınız? İndi niyə onu gözləyirsən?
-Sevgilimi gözləyirəm də. Nə var ki burada?
-Fikir vermə, İsmayıl. Ömründə heç sevgilsi olmayıb axı. Haradan bilsin, yazıq?
-Çox gülməlisən, Əli.-Yuisf üzünü turşudaraq ona baxdı-Özünü mənimlə səhv salma.
-Yaxşı, yaxşı, ağlama o dəqiqə. Smaylik, səni başa düşdüm, bəs bu Ramo kimi gözləyir?
-İndi vəziyyəti özünüz bilirsiniz də. Sevillə tək gedə bilmərəm. Ona görə də Ramazanı da özünmə qoşdum, Sevil onsuz da Züleyxa ilə gəlir. Yəni, dördümüz bir yerdə getsək, şübhə çəkmətik.
-Ehh,-deyə Əli ah çəkdi,-bir Ramazan qədər olmadıq da.
-Nə olub ki, mənə?-bayaqdan dinməyən Ramazan axır ki, dilləndi.
-Sənə heç nə olmayıb e, Ramo, olan ona olub. Ayanla danışa bilmir.
-Danışmağa nə var ki?-Ramazan Əliyə baxdı.-İngiliscə danışmayaqsan ki, öz dilində danışacaqsan