aldı. -Salam...ne...necəsən? Son cümləni özü belə güclə eşitdi. Halbuki sinifdə yenə də dərin səssizlik var idi. -Gördüyün kimi.-üz-gözünün solmuş yaralarını işarə eləyən Yusif peşmanlıq ifadə edən təbəssümlə dedi. Qaçaraq nəzərlərlə Sevincə baxıb yenidən peşmanlıq ifadə edən səs tonu ilə,-Bu günə qədər sənin üstünə qışqırmışam, qəlbini çox qırmışam. Ona görə də bağışla.-dedi. Züleyxa ard-arda eşitdiyi bu sözlərə inana bilmir, yuxuda olduğunu sanırdı. -Yoox, bu la...lazım de...deyildi...Əsas o..odur ki,...sən yaxşısan. -Söz verirəm ki, sənə bir də pis davranmayacağam. Çünki bu mənə baha başa gəldi. -Mən səndən inciməmişəm. Çünki sən həmişə mənimlə dürüst davranmısan:necə hiss eləmisən, elə də davranmısan. Məndən zəhlən gedirsə, mənimlə mehriban olmağa məcbur deyilsən. Əgər bundan sonra mənə qarşı münasibətini dəyişsən, bax, onda səndən inciyərəm. Yusif qarşısında bu qədər güclü və qürurlu Züleyxa gözləmirdi. Ona elə gəlirdi ki,yüngülvari üzrxahlığından sonra Züleyxa yenə də, bu dəfə sevincindən ağlayaraq çölə qaçacaq. Lakin Züleyxanın qüruru Yusifin cazibəsinə üstün gəlmişdi. Yusif daha heç nə deməyib yerinə keçdi. Dostları onun başına yığılıb halını xəbər aldılar. Züleyxa da yerinə keçdi. Heç nə olmamıştək kitabını vərəqləməyə başladı. Lakin gözünü alan bulud Sevilin diqqətindən yayınmamışdı. Aradan bir neçə dərs keçdi. Sevil yenə vərəqdə nəsə qaralayırdı.Bu dəfəkilər insan siluetləri deyil, geyim eskizlərinə oxşayırdı. Fikrini o qədər rəsmə vermişdi ki, İsmayılın nə vaxt gəlib onun yanında oturduğunu hiss eləməmişdi. -Xanım da Vinçi, insan üzü çəkməkdən yoruldunuz? Bu ani müraciətdən diksinən Sevil İsmayıla tərəf baxdı. barmağı ilə üst damağını yuxarı dartıb: -Sən nə vaxt gəlidn?-deyə soruşdu. -Caan, qorxdun? Bağışla. Uzaqdan gördüm ki, yenə nəsə çəkirsən, dedim yaxınlaşım baxım, sevgilim indi nə yaradır? -Son zəng formalarının eskizləridir. Qızlar xahiş elədilər, mən də bir-iki dənə çəkdim. -Ancaq qızlara, bəs biz? Biz adam yerinə qoyulmuruq? S-izin üçün