n qeyri-adi bir şey lazım deyil ki. Bir köynək, bir şalvar. Lap istəsəniz, rəngini bizim formamıza uyğun edərsiniz. İsmayıl balaca uşaqlartək çiyinlərini çəkə-çəkə: -Mənə nə, mənə nə? Mən küsdüm!-deyə dodaqlarını büzdü. -Pah, küsürsən, küs,-Sevil də onun bu hərəkətinə eynən onun kimi cavab verdi,-mən də küsdüm. Küsülü uşaqlar kimi üzünü yana tutan İsmayıl eskizlərə çəpəki baxıb bayaqkıtək: -Heç hansının daha qəşəg olduğunu da deməyəcəyəm.-dedi. -Demə. -Deməyəcəyəm ki, ən qəşəngi aşağıda soldan birincidir. -Demə. Mən də deməyəcəm ki, mənim də ən çox o xoşuma gəlmişdi. -Demə. Onlar beləcə balaca uşaqlartək mübahisəyə davam elədilər.
Arxa pənəcərənin qabağında, üzü pəncərəyə, əlləri qoynunda duran Ayanın göz yaşları yanağını isladırdı. -Ayan, niyə ağlayırsan? Ayan bu doğma səsdən diksinib geri baxdı. Əli narahat şəkildə onun üzünə baxırdı. Üz-gözünü silərək: -Ağlamıram ki.-dedi. -Onda yəqin gözünə toz düşüb.-Əli inanmadığın üz ifadəsi ilə bildirdi.-Xətrinə dəyiblər? -Yoox, kim dəyəsidir ki, xətrimə?...Prosto babamın Novruzdakı halı gözümün qabağından getmir. -Nə olub ki? -Demişdim axı, babam xəstədir, ciyərlərinə su yığılır. Həkimlər hər günü qənimət bilin, deyiblər. Novruzda yanına getmişdik...mən onu tanıya bilmədim. Elə dəyişmişdi, elə arıqlamışdı ki... -Allah şəfasını versin. Sən özünü bu qədər incitmə. Nə edək, bəzi şeylər bizdən asılı olmur.-araya çökən beş-altı saniyəlik sükutu elə Əli pozdu.-Ayan...əslində sənə... -Əli, bura gəl. Ey fələk! ey fələk! Bu dəfə Əliyə mane olan “d”li Sevinc oldu. O, qapının ağzında dayanaraq Əlini səsləyirdi. Çarəsiz qalan Əli ona tərəf getməyə başladı. İndi Ayanın göz yaşlarına sevgi cəfası da əlavə olunmuşdu. Heç kim görməsin deyə yenidən üzünü pəncərəyə tutdu. “d”li Sevincin tez-tez bu sinfi ziyarət etməsi təkcə Ayanı deyil, elə bu sinfin Sevincini də narahat edirdi. Oğlanlarla söhbət eləyən Yusifi bir kənara çəkib təkidlə soruşdu. -Dost, bu Sevinc axır vaxtlar bu sinfə niyə tez-tez gəlir? -Başa düşmədim, Sevinc mənim