padruqamdır, ya sənin?-Yusif heç nə başa düşməmiştək ona baxdı.-Bunu məndən niyə soruşursan? -Düzdür, Sevinc mənim rəfiqəmdir, amma Əli ilə nə danışdıqlarını mənə deməyib. Bəlkə Əli sənə nəsə deyib? Düzünü de, onların arasında nə var? -Ay qız, sən nə danışdığını bilirsən? Onların arasında nə ola bilər ki? Əli Ayanı sevir. -Nədənsə mən axır vaxtlar buna heç inanmıram. Mənə elə gəlir ki, o sevgisini Ayandan çox Sevincə göstərir. Danışmalar, baxışmalar, gülüşmələr... -Aaa, dost, olmadı ki. Bir oğlanın bir qızla söhbət eləməsi, deyib-gülməsi, o demək deyil ki, onlar sevgilidirlər. Bəlkə də dostdurlar? -Dost, onlar? -Bizim kimi ola bilməsələr də, bəlkə onlar da dostdurlar? -Bəs siz necə dostsunuz? Əli sənə heç nə deməyib? Yusif bir anlıq duruxdu. Sonra tez özünü ələ alıb heç nə bilmirmiştək: -Yoox,-dedi,-amma narahat olma, mən onun ağzını arayaram. -Yaxşı, təki dediyin kimi olsun.-deyib Sevinc ondan aralandı. Sevincin duyuq düşməsi Yusifi təlaşlandırdı. Çünki bu onların planlarını alt-üst eləyə bilərdi. Ədəbiyyat dərsi idi. Jurnalı diqqətlə gözdən keçirən Xatirə müəllimə dərs danışmaq üçün Zlüeyxanı lövhəyə çağırdı. Züleyxa ayağa qalxaraq lövhəyə doğru gəldi. Elə bu vaxt qapı açıldı. Gələn Kərəm idi. Təlaşla özünü içəri atsa da müəllim stolunda Xatirə müəlliməni görcək duruxdu, geriyə getməyə başladı. Onun bu halını görən bəzi yoldaşları qımışır, bəziləri isə təəssüflə onu süzürdülər. -Səhv gəlmisən deyəsən?-deyə Xatirə müəllimə kinayə ilə ona baxdı. Özünü itirən Kərəm nə deyəcəyini bilmirdi: -Mən...əslində mən...-sonra üzünü sinfə tutdu,-indi Mirvari müəllimənin dərsi deyildi? Hamı gülüşdü. Ələddin gülə-gülə: -Cədvəl dəyişilən nə vaxtdır?-deyə ona baxdı. -Dərsə gəlir ki bilsin? -Yaxşı ki, məktəbin yolu yadında qalıb. Sinif yoldaşlarının onu belə lağa qoyması Kərəmi əməlli-başlı utandırdı. Digər tərəfdən də Xatirə müəllimə də tənqidi nəzərlərlə onun gözünün içinə baxırdı. o, ömründə heç belə pis vəziyyətə düşməmişdi. Daha heç nə soruşmayıb sinifdən çıxdı. Əsəbindən