n bütün bədəni əsirdi. Dəhlizin ortasında əlləri ilə qulaqlarını tutub gözlərini də bərk-bərk yumdu. Bir anlıq bütün dünya ilə əlaqəsini kəsmək istədi. Nə görmək, nə eşitmək, nə hiss etmək-heç nə istəmirdi. Beş-on saniyə belə durduqdan sonra özünə gəlib qərara aldı ki, psixoloqun yanına getsin. Fikirləşdiyi kimi də elədi. otağın qabağına çatıb qapını döyməyə başladı. Lakin içəridən səs gəlmədi. Sonra qapının dəstəyini aşağıya doğru burdu. Qapı bağlı idi. Bu onu daha da əsəbiləşdirdi. irsi soyusun deyə qapıya yüngül təpik də atdı. Sonra pilləkənlərlə aşağı düşməyə başladı. Neçə vaxtdır Kənanın qaşqabaqlı və məyus simasını görməkdən yolrulan Leyla axır ki, onunla danışıb bəlkə əhvalını açar deyə tənəffüsdə ona yaxınlaşdı. Kənan adəti üzr qələm oynada-oynada gözlərini partaya dikmişdi. Yanı boş olduğundan Leyla keçib onun yanında oturdu. Sevdiyinin qəmli və dalğın simasına baxıb ürəyində Zərifəni o ki var danladıqdan sonra zarafatla: -Deyirəm, arada bizim tərəflərə də gəl.-dedi. -Nə?-deyə Kənan fikirli halda ona baxdı. -Deyirlər Yerdə həyat kəşf olunub. Kənan gülümsəməyə çalışaraq: -Zarafat eləyirsən?-deyə soruşdu. -Yoox, təxmini dörd-beş mliyard ildir. Haralardasan, ay Kənan? -Nə bilim,-deyə Kənan çiyinlərini çəkdi,-yəqin ki, həmişəki yerimdə. -Sıxılmadın oradan? -Yox.-deyə Kənan yenidən ciddiləşdi. -Nə tapmısan axı o qızda? Onun səni incitməkdən başqa bildiyi... -Leyla, xahiş eləyirəm, dur keç yerinə.-Kənan əsəbiləşməyə başlasa da özünü hələ ki, sakit aparmağa çalışırdı. -Mən sənə kömək eləməyə çalışıram. Bütün günü qaş-qabağını... -Leyla,-deyə Kənan artıq səsini qaldırdı,-dedim ki, dur keç yerinə! Gərək qovum səni? Sənə nə mənim qaş-qabağımdan? Sənə nə mənim həyatımdan? Mən sənin həyatına qarışıram? Kənan bunları deyərək hirslə sinifdən çıxdı. Hamı təəccüb və çaşqınlıqla gah bir-birinə, gah da Leylaya baxırdı. Eşitdiklərini həzm eləyə bilməyən Leylanın gözləri iriləşmiş, süzülən yaşlar yanağına iz salmışdı. Əkizlər qorxa-qorxa ona yaxınlaşdılar. Günay əlini onun