gözünün qabağında yelləyərək: -Leyloş, yaxşısan?-deyə soruşdu. Özünü ələ alan Leyla gözlərini qırpıb əli ilə yanağını silə-silə: -Hə, hə, yaxşıyam.-dedi.-Nə olub ki? Nuray özünü saxlaya bilməyib: -Gərək belə eləməyə idin də Leyloş. Bilmirsən, axır vaxtlar ona söz demək olmur? -Çox sağolun,-deyə Leyla yerindən qalxdı,-təsəlli verməkdə siz də məndən pis deyilsiniz.-deyib incik və məyus halda sinifdən çıxdı. Bir-iki saniyə dəhlizin digər ucunda Kənan baxıb pilləkənə doğru getdi. Bu vaxt Əli ilə İsmayıl Kənanla danışmağa, onu sakitləşdirməyə çalışırdılar. Leyla ara pilləkəndə Ələddinlə rastlaşıb nə olduğunu xəbər alsa da Leyla heç nə deməyib pilləkənləri düşməyə başladı. Çaşbaş qalan Ələddin dəhlizin ortasında o tərəf-bi tərəfə boylandı. Dəhlizin digrə ucunda o yan-bu yana gedən şaigrdlərin içərisində Əli ilə İsmayılın Kənanla nəsə danışdıqlarını, Kənanın isə əsəbi halda əllərini o tərəf-bu tərəfə yellədərək onlara nəsə deməyə çalışdığını görüb necə deyərlər, dalağı sancdı
Siniflərinə tərəf baxanda isə əkizlərin yeyin addmlarla ona tərəf gəldiyini görüb: -Qızlar, Leylaya nə olub?-deyə xəbər aldı. -Sən onu gördün ki?-deyə Nuray soruşdu. -Hə, indicə qaça-qaça aşağı düşdü.-deyə Ələddin pilləkəni göstərdi.-Nə olub axı? -Kənanla biraz atışıblar.-deyə Günay dilləndi. Ehtimalı doğru çıxan Ələddin dönüb Kənana doğru baxdı, təəssüflə başını buladı. -Biraz da bizdən incidi,-Nuray yenidən dilləndi,-hirsli vaxtı üstünə getdik. -Siz yaxşısı budur, sinfə qayıdın.-deyə Ələddin əkizlərə baxdı,-onunla mən danışaram. Onsuz da sizdən də inciyib. -Nə deyirsən,qayıdaq?-deyə Nuray bacısına baxdı. -Qayıdaq da. Ələddin geri qayıdaraq pilləkənləri düşdü. O, Leylanın hara gedəcəyini təxmini bilirdi. Bufetin qapısına çatanda yanılmadığına bir daha əmin oldu. İçəridəki stullardan birində üzü pəncərəyə doğru oturan Leyla fikrə dalmış, arabir köks ötürərək gözlərini silirdi. Onu belə görmək Ələddini incitməyə bilməzdi. Bununla belə, özünü birtəhər ələ alıb gəlib onunla yanaşı oturdu, onun