n baxdığı istiqamətə doğru baxmağa başladı. Yanında kimin oturduğunu bilmək üçün bir anlıq sağına baxan Leyla yenidən üzünü pəncərəyə tutub soruşdu: -Burada olduğumu haradan bildin? -Keçən dəfə ailəmdən qaçanda mən də bura gəlmişdim. Leylanın qorxaq nəzərlərlə qapıya boylandığını görən Ələddin: -Narahat olma, burada olduğunu məndən başqa heç kim bilmir.-dedi. Sonra diqqətlə Leylaya baxaraq.-Danışmaq istəyirsən?-deyə soruşdu. -Yoox, yox. -Hərhalda bura kefindən gəlməmisən. Çünki insan kefindən ağlamır. -Danışmaq istəmirəm, Ələddin.-Leyla bezgin halda dilləndi. Ələddin daha heç nə soruşmadı. Araya çökən bir-neçə saniyəlik sükutu elə Leylanın özü pozdu.-Mən sadəcə onunla dərləşmək, ona kömək eləmək istədim. O isə bütün hirsini məndən çıxdı. -Kənan? -Mən onun adnı çəkmədim.-Leyla duruxaraq təəccüblə Ələddinə baxdı. -Mən isə kolidorun o biri ucunda əsəbi halda ancaq onu gördüm.-Leyla dinmədi. Həsrət ifadə edən gözlərlə bir qədər onu süzən Ələddin çəkinə-çəkinə dilləndi.-İnsan doğma bildiyi biri tərəfindən acılananda həyata nifrət eləyir. Səni başa düşürəm, amma... Leyla ilan vurmuştək dik atıldı. Gözlərini qaçıraraq: -Sən nə danışırsan?-deyə qışqırdı.-O, mənə doğma zad deyil. -Mən elə bir şey dedim? Özünü niyə ələ verirsən? -Mən özümü ələ vermirəm. Sən vabşe bura niyə gəlmisən e? -Leyla, niyə belə özündən çıxırsan? Mən ki, Kənanın adını çəkmədim. Leyla durub getmək istədi. Bu an Ələddin onu qolundan tutaraq: -Yadından çıxarma qonşu, mənə bir sirr borcun var.-dedi. -Sənə heç bir borcum yoxdur.-deyə Leyla qolunu çəkərək bir-iki addım aralandı. Lakin Ələddin geri addım atmaq niyyətində deyildi. -Mən sənə kömək eləmək istəyirəm, Sən isə bütün hirsini məndən çıxırsan. Səncə Kənandan bir fərqin qaldı? Dayanıb bir-neçə saniyə onun dediklərini düşünən Leyla geri dönüb: -Səni bura o göndərib, hə?-deyə soruşdu.-Mənim ağzımı ara, sonra da ona xəbər ver. -İnan ki, Kənan indi sənin ona qarşı münasibətini fikirləşəcək halda deyil. Onun öz dərdi özünə bəsdir. Mən isə sənə olan