borcumu ödəmək istəyirəm. -Nə borcu? -Sirr saxlama borcu. Bilirəm ki heç kimə deyə bilmədiyin, səni incidən nələrsə var. İnsan belə olanda danışmağa bir sirdaş axtarır. Sən o vaxt mənə sirdaşlıq elədin. İndi mən sənə qulaq asmağa hazıram. Bax, əgər mən Kənana, ya qeyrisinə nəsə demiş olsam, sən də mənim haqqımda bildiklərini bütün sinfə yayarsan. Ələddinin bu dedikəri ilə yumşalan Leyla qayıdıb yenidən onun yanında oturdu. Çəkinə-çəkinə, utana-utana Kənana qarşı olan hislərini Ələddinə danışmağa başladı. Bunlara qulaq asmaq Ələddini necə incidirdi, onu bir Allah bilər. Onlar sinfə qayıdanda artıq növbəti zəngin içəri vurulmasında beş dəqiqə keçmişdi. Mirvari müəllimə tərs-tərs onlara baxsa da heç nə soruşmadı, başı ilə yerlərinə keçmələrini işarə elədi. Çünki olanlardan xəbəri var idi. Ələddin yerinə oturmazdan əvvəl özünü heç nə olmamıştək aparan Kənana tərs-tərs baxdı. Səhər növbəsinin dərsi artıq bitmək üzrə idi. Həyət günorta növbəsinin şagirdləri ilə qaynayırdı. Şagirdlərə növbəti dərslə bağlı bəzi tapşırıqlar verən Şakir müəllim sağollaşaraq çıxdı. Zəng vuruldu və aşağıda gözləyənlər məktəbə doluşmağa başladılar. Çox keçmədi ki, sinif boşaldı. Əkizlər bir tərəfdən getmək üçün hazırlaşır, digrə tərəfdən də Leylanın könlünü almağa çalışırdılar. Leylanın isə onlara hirsi çoxdan soyumuşdu. Bütün dərs boyu elədiklərini bir daha düşünən Kənan peşman olmuşdu və Leyladan üzr istəmək fikrində idi. Lakin onu da bilirdi ki, Leyla ona hələ də hirslidir. Ona görə də ona baxa-baxa bir ayağını çəkə-çəkə sinifdən çıxmalı olmuşdu. Sinifdən axırıncı çıxanlardan olan Ələddin pəncərənin qabağında Kənanı görcək dili topuq çala-çala ağlına gələn ilk şeyi dedi:- -Pp...pp..ppencəyin qa..qalıb? -Yox ə, nə pencək? leyladan üzr istəmək istəyirəm, yoxsa vicdanım rahat olmayacaq. -Üzr?-Ələddin udqunaraq ona baxdı. -Nədir, olmaz?-deyə Kənan kinayə ilə gülümsündü, sonra biraz düşünüb,-Qorxma, mən ona vurulmaram..-deyə ona göz vurdu. -Yox ə,-özünü düzəldən Ələddin gözlərini qaçıraraq,-mən