n ona görə demədim.-dedi.-Prosto... -Nəyə görə dedin bəs? Bilirəm də, səndə də belə olmuşdu: əvvəl dava, sonra pencək, sonra üzr, sonra da....Narahat olma, mən sadəcə üzr istəyəcəm. İstəyirsən lap sən də qal. -Yoox, yox. Qalıb neyləyəcəm ki? Ələddin onu arxayın salıb aralansa da sevdiyi qızı dostuna qısqanırdı. Bu da səbəbsiz deyildi.
Akt zalı. Balaca Ülkər səhnədə həvəslə şeiri danışır, Aygün müəllimə və digər uşaqlar maraq və təəccüblə ona qulaq asırdılar. Şeirini bitirən Ülkər sevincli halda Aygün müəlliməyə baxdı. -Afərin, afərin!-deyə Aygün müəllimə onu alqışlamağa başladı. digərləri də ona qoşuldular. Sevinə-sevinə səhnənin pilləkənlərindən enən Ülkər qaça-qaça gəlib bir kənarda dayanan anasının qucağına qısıldı. Sonra başını qaldırıb anasına baxdı. -Ana, gördün heç çaşmadım e. -Afərin, gözəl balam. Bəs sən Nigar müəlliməyə sağol dedin? Anasından aralanan Ülkər çəkinə-çəkinə psixoloqa yaxınlaşdı. -Müəllimə, çox sağolun. Mən indi şeir deyə bilirəm. Nigar müəllimə əyilib onun üzündən öpdü. -Sən sağol, gözəlim. Mən nə elədim ki? -Boynunuza alın, müəllimə. Sizə həqiqətən də sağol düşür.-Aygün müəllimə heyranlıqla dilləndi.-Bilmirəm bunu necə elədiniz, amma həqiqətən də çox sağolun. -Qeyri-adi nəsə eləmədim. Sadəcə problemin kökü ilə maraqlandım və həll elədim. -Problem nə idi ki? -Ülkərin qorxusu kütlə qorxusu deyil. O sinifdə uşaqların qabağında da, ya da hansı sinifdaxili bayramlarda çox arahat şəkildə şeir deyə bilir. Onun qorxusu səhnə qorxusudur. Bağçada tədbirlərin birində şeir deyərkən ayağı sürüşüb səhnədən yıxılıb. Ona görə də buradakı səhnəni görüb yenə yıxılacağından qorxub. -Mənim səhvimdir, onun üstünə qışqırmaq yerinə onunla maraqlana bilmədim. -Əsas odur, indi Ülkər daha heç nədən qorxmayıb şeir deyə biləcək.-Nigar müəllimə gülümsəyərək ona baxdı.-Elədir, gözəlim? Ülkər çiyinlərini çəkərək çəkinə-çəkinə aygün müəlliməyə baxdı. Anası onun yerinə dilləndi: -O, Aygün müəllimədən çəkinir. Qorxur ki,onu tədbirə qoymayacaq.-dedi. -Yox, yox, qətiyyən