da.
-İnan ki, ingiliscə danışsaydım, bundan asan olardı, Ramo. “I love you.”nu hamı aşa düşür. Amma...
-Məktub yaz!-İsmayıl əminliklə dilləndi.
-Məktub?
-Hə də, sevgi məktubu. Mən də sənin kimi qərarsız idim, məktub yazdım, nəticəsi də göz qabağında.
-Ağlabatandır ha.-Yusif Əliyə baxdı.
-Hə də , məktub!-Əli əlini-əlinə vurdu.-Mən bunu niyə daha əvvəl fikirləşə bilmədim ki?!
Beləcə Əli on bir illik dərdinə çarə tapmışdı.
Günorta idi. Rəfiqələri ilə hazırlığa gedən Sevinc əlini tez-tez qulağına vururdu. Onu belə görən Asya:
-Doroqoya, şto sluçilas? Qulağına niyə vurursan?-deyə soruşdu.
-Elə bil qulağım çınlayır.
-Çınlayacaq da,-deyə Asya öz-özünə gülümsədi,-Cavid dostlarına səndən danışır.
-Yaxşı da Asya, yadım salma.-deyə Sevinc ağzını büzdü.
-Asya neyləsin, ay Sevinc? Sən camaata ümid verib göndərmisən.
-Ümid verməmişəm ki, Ayan. Sadəcə bilmirəm demişəm.
-Hə də Ayan. Bilmirəm ümid vermək deyil ki, prosto bilmirəm deməkdir. İmenno, Yusifin acığına nə vaxta sənə hə deyə bilərəm.
-Sağol e, Aska. Yaxşı təsəlli eləyirsiniz. Mənim yerimdə deyilsiniz axı, nə biləsiniz? Əslində mən ona konkret yox deyəcəkdim. Amma evə qayıdanda Yusifi Ceyranla gördüm. Yusif mənim arxamca gəlməksdənsə bir küncdə Ceyranla danışıb gülürdü. Mən niyə ona görə əzab çəkməliyəm e?
-Sənin xəbərin var ki, belə eləməklə daha çox əzab çəkəcəksən, ay ağıllı? Yusifə acıq olsun deyə sevmədiyin bir insanla Moskvada, qərib yerdə ömrünü çürüdəcəksən?-Ayan əməlli-başlı onun üstünə düşmüşdü.
-Nə olub e Moskvaya? Yerdir də, orada da insan yaşayır.
-Ayan onu demir e, Sevinc. Biz də uzun illər oralarda yaşamışıq. Qərib yer olanda insan rodsvennikləri, qohumları üçün darıxır. Po-moemu, sən düz eləmədin. Dünyada Yusiflə Caviddən başqa oğlan yox idi?
-Qızlar, nə olar, söhbəti dəyişək də. Dərsdən danışaq. Hüseyn Cavidin yaradıcılığını oxumusunuz?
-Yenə də Cavid?-deyə qızlar bir ağızdan gülüşdülər.
-Eeee, bu gədə hər yerdə qabağıma çıxır.-deyə Sevinc bezgin halda dodaqlarını