qorxmasın. Sabah hazırlaşıb tədbirə gəlsin. Ülkərin anası hər ikisindən razılıq eləyib sağollaşaraq qızı ilə birgə zaldan çıxdı. Bu vaxt Sevil içəri girdi. Çöldə isə pəncərənin qabağında ismayıl onu gözləyirdi. Burada demək olar ki, heç olmayan İsmayıl maraqla ətrafa boylanırdı. Birdən onun gözü pilləkəni qalxan Əliyə sataşdı. Ona tərəf getdi. Əli onu burada görüb təəccüblə: -Səndən nə əcəb, burada neyləyirsən?-deyə xəbər aldı. -Dünya turuna çıxmışdım, Amerikanı kəşf eləyirdim. Neyləyəcəm, Sevili gözləyirəm. -Sevili?-deyə Əli qəribə-qəribə ona baxdı.-Sinfi səhv salmamısan? -Ə, yox e, Aygün müəllimə çağırıb.-deyə İsmayıl akt zalını işarə elədi. -Həə,doğrudan e, məni də çağırıb, mən də ona görə buradayam. -Nə olub yenə də, buralarda deyilsən? -Nə bilim e, smaylik. Aşiqə dərd həmişə var. -Sənin bu Ayan məsələn də çox uzandı, mən də bezdim. Nəyi gözləyirsən ki, çıx qabağına de də sevdiyini. -Ehh smaylik, elə bilirsən, mən istəmirəm? Qabağına çıxıb qışqıra-qışqıra sevdiyimi Ayana elan eləmək istəmiəm? Amma...əslində hər şey yaxşı gedirdi, bircə məktubu da o oxusaydı... Elə bu vaxt İsmayılın gözü arxada pillələri qalxıb onlara yaxınlaşan Ayana sataşdı. Ayan danışılanları eşitmişdi, çünki üzündə qəribə bir ifadə var idi. O, heç nə demədən onların yanından ötüb kitaxanaya girdi. Həyəcandan ürəyi yerindən qopan Əli İsmayıla baxdı: -Dediklərimizi eşitdi? -Məncə eşitdi. Əli, bundan gözəl fürsət ola bilməz. Bu gün dedin, dedin, demədin qalacaq. İşlərin belə alınacağını təsəvvür belə etməyən Əlinin indi istədiyi bir şey var idi:Ayanın onu rədd etməməsi. Çox keçmədi ki, Ayan kitabxanadan çıxıb pilləkənlərə doğru getdi. Əlini cəsarətləndirən İsmayıl ayaqkı yerinə qayıtmış və oradan maraqla olacaqları izləməyə başlamışdı. -Ayan,dayan.-deyə Əli onun arxasınca gedərək onu saxladı. -Hə.-deyə Ayan heç nə olmamıştək aparmağa çalışırdı. -Şeyy...ee..bayaq burada eşitdiklərin...əslində mən...-Əli yenə aləmi bir-birinə vurdu. -Narahat olma, Əli, mən hər şeyi bilirəm. -Bilirsən?-Əli