i qaşlarını çatdı.-Nə bilirsən? -Hə, çoxdan bilirəm. Əslində bildiyimi sənə deməməli idim. -Ha...ha...radan bilirsən? -O məndə qalsın. Amma bilirəm ki, bayaq burada danışdığın Ayan xalan qızı Ayandır, məktub da ona yazılıb. Yəni, narahat olma, mən heç nəyi səhv başa düşməmişəm. Əli eşitdikləri qarşısında nə deyəcəyini bilmirdi. Ayan o qədər səhv başa düşmüşdü ki, hətta buna inanmışdı da. Bu da o demək idi ki, bundan sonra istəsə də düzünə inanmayacaqdı. Daha o haqda heç nə deməyən Ayan sağollaşaraq ondan aralandı. Pilləkənin başında donub qalan Əli əsəbindən dişlərini bir-birinə sıxır, öz-özünə deyirdi: -Yusiiif....ölüm fərmanını hazırla Yusif, gəlib qol çəkəcəm. Pilləkənin başında Leylaya üzrxahlıq eləyən Kənan ona deyirdi: -Söz verirəm, bir də xətrinə dəyməyəcəm. Bağışla, səninlə pis davrandım. Onu bağışlamayacağına dair özünə söz versə də Leyla Kənanın bu sözləri qarşısında yumşalmış, ürəyində ona qarşı hirsi keçmişdi. Lakin üzdə özünü soyuq aparmağa çalışırdı. -Əslində mən də biraz günahkaram. Həyatına o qədər qarışmamalı idim. -Yox, bilirəm ki, sən mənə kömək eləmək istəyirsən. Ürəyin təmizdir, dürüstsən, digər qızlara baxanda daha zirəksən. Səndən üzr istəməsə idim, vicdanım rahat olmayacaqdı. Bunları eşitdikcə Leylanın üzündəki buzlar əriyir, özündən ixtiyarsız gülümsəyirdi. -Eybi yox, Kənan, hamısı keçmişdə qaldı. Mən səni bağışlayıram, sən də məni bağışla. -Allah bağışlasın. Leylanın könlünü aldığı üçün vucdanı rahatlıq tapan Kənanın ürəyi isə sahibinin yanında idi. Akt zalından qayıdan psixoloq otağının qarşısında Kərəmi görüb çaşqınlıqdan nə deyəcəyini bilmədi. Kərəm boynunu ova-ova qorxaq nəzərlərlə ətrafa baxır, yerində gedib-gəlirdi. -Kərəm, gəlişini nəyə borcluyam?- psixoloq yaxınlaşa-yaxınlaşa soruşdu. Kərəm qərarsız insanlar kimi ora-bura baxa-baxa sözə başladı: -Demişdiniz ki, nə vaxt danışmaq istəsən gəl. Mənim elə onda danışası adama ehtiyacım var idi, amma etibar eləyəcəyim heç kim yox idi. Sonra gördüm ki... -Yaxşı Kərəm, bir nəfəs