al,-psixoloq açarı kilidə salıb ona baxdı,-hərhalda bütün dərdini burada danışmayacaqsan?-qapını açdı.-Gəl içəri. Nigar müəlliməı otağa keçdi. Kərəm də onun arxasınca. Olduğu məkanı ilk dəfə görən insanlar kimi otağı diqqətlə nəzərdən keçirdi. Otağın səliqəli görünüşü və rəngi insana bir rahatlıq və inam hissi bağışlayırdı. Yerində əyləşən psixoloq Kərəmi hələ də ayaq üstdə görüb: -Əyləş Kərəm əyləş.-deyərək stulu ona göstərdi. Kərəm stula otursa da gözü hələ də otağı gəzirdi. Barmaqlarını bir-birinə çarpazlaşdıran Nigar müəllimə ona baxdı: -Səni eşidirəm, bura qədər gəlmisənsə deməli bizə kömək eləyəcəksən. -Özümün köməyə ehtiyacı var.-deyə Kərəm ah çəkdi. -Mən də onu deyimə də. Sən danış mənə kömək elə ki mən də dərdini bilim, sənə kömək eləyim. -Dərdimi bilirsiniz.-Kərəm gözlərini yerdən qaldırmadan dedi. -Elə təsəvvür elə ki bilmirəm və bunu səndən eşitmək istəyirəm. Olduğu kimi, lap əvvəldən danış. Nigar nüəllimənin səs tonundakı qətiyyət və təkid Kərəmi daha da ürəkləndirdi. Narahat halda yerində qurdalandı, qalstukunun boynunu azacıq boşaldıb yerə baxa-baxa dilləndi: -Heç bilmirəm, necə deyim. Biraz... -Utanma Kərəm, burada utanılası heç nə yoxdur. Elə bil ki, özünlə söhbət eləyirsən. Bunu deyib Nigar müəllimə ayağa qalxdı. Sol küncdəki şkafa yaxınlaşıb oradan termosu götürdü. Təmiz stəkanlardan birinə su doldurub gətrib Kərəmin qabağına qoydu. Sudan bir qurtum alan Kərəm yavaş-yavaş danışmağa başladı. Xatirə müəlliməni gördüyü o sərin sentyabr günündən bu günə qədər olan hər şeyi gah kövrələrək, gah gülümsəyərək, gah da əsəbiləşərək danışdı. Danışdıqca da kürəyindəki ağırlığın azaldığını, yüngülləşdiyini hiss eləyirdi. Nigar müəllimə isə psixoloqlara məxsus səbr və maraqla ona qulaq asırdı. Sözünü bitirən Kərəm ümid diləyən gözlərlə ona baxıb: -Müəllimə, mənə kömək eləyəcəksiniz?-deyə soruşdu. Nigar müəllimə gülümsəyərək: -Əlbəttə eləyəcəm.-dedi.-Gördün ki, danışmaq o qədər də çətin deyil. Sən bunu bacardınsa deməli güclü xarakterin, iradən var.