. -Mənim?-deyə Kərəm kinayə ilə gülümsündü. -İradən, xarakterin güclüdür ki, bu qədər yaşadıqlarının qarşısında Xəyal müəllimə zərər verməyə cəhd belə eləmədin. O mağazanı sən də yandıra bilərdin. -İstəsəydim də eləməzdim. Canlı birinin acığını cansız birindən niyə çıxım ki? Bizim də mağazamız var, gəlirini, xərcini bilirəm. Özümə arzulamadığım bir şeyi başqa birinə niyə eləyim ki? Düşmənim belə olsa. -Kərəm, bilirsən sənin ən böyük səhvin elə buradan başlayır. O sənin düşmənin deyil ki, müəllimindir. Sənin öz qürurun sənə düşmən kəsilib. Özün də çox yaxşı bilirsən ki, sonu olmayan bir yoldasan. Amma geri qayıtmaq üçün hələ də gec deyil. Sənin hislrəinə hörmət eləyirəm. Sevmək hər gənc kimi sənin də haqqındır. Müəlliminə aşiq olan ilk gənc sən deyilsən, yəni, sən qəbahətli bir iş tutmamısan, sadəcə uzaqdan sevmisən. Buna görə çox sağol. Amma digər müəlliminlə davranışın...o artıq qəbahətə yozlulur. Sən onunla çox pis davranmısan. O sənin təkcə müəllimin deyil, həm də yaşca səndən xeyli böyükdür. -Bilirəm, onunla çox ağır danışmışam. -Amma istəsən bunu düzəldə bilərsən. Bunun üçün əvvəl düzələcəyinə özünü razı salmalısan, bunu özünə aşılamalısan:mən güclüyəm, mən öz qəzəbiminvə kinimin öhdəsindən gələ bilərəm. mən səhv etməmişəm və etməyəcəm.deyərək. Ona qulaq asdıqca sanki Kərəm özünə və səhvlərinə bir də kənardan özgəsinin gözü ilə baxır və səhvlərini başa düşürdü.İsmayıl alaqaranlıq və sonu görünməyə dar küçə ilə harasa gedir, ətrafda heç kim görünmürdü. Küləyin vıyıltısı və arabir eşidilən alabaxta quşunun səsi onu vahiməyə salırdı. Birdən gur yağış başladı. Gödəkçəsinin papağını başına keçirib qorxa-qorxa ətrafa boylandı.“Mən haradayam? Bura haradır?”-deyə öz-özünə düşündü. Birdən qarşısında ortaboylu, arıq və qarabəniz bir nəfər peyda oldu. Bu yad adam qəzəb dolu baxışlarla onu süzürdü. Yuxudan dik atılaraq oyanan İsmayıl yenidən qorxa-qorxa ətrafa boylandı. Bura da alaqaranlıq idi, çöldə yağış yağırdı, küləyin vıyıltısı da eşidilirdi. Amma nə qarşısında o