naməlum adam dayanmışdı, nə də alabaxta quşunun səsini eşidirdi. Həmin küçədə də deyildi. Əlini atıb saata baxdı. Altıya səkkiz dəqiqəq işləyirdi. Oyanmasına hələ bir saat qalırdı. Yenidən başını yastığa atıb gözünü yumdu, amma tez də açmalı oldu. Çünki gözünü yuman kimi həmin yad adamın siması gözünün qarşısında canlandı.
-Yusif peyğəmbərin xeyrinə. Allahım, yuxumu xeyrə cala.-deyə-deyə dikəldi. Yastığa söykənərək biraz qaranlıq otağı seyr elədi. Çox keçmədi ki, onu yuxu apardı.
İki saata yaxın vaxt keçdi. Artıq səhər açılmış, şəhər oyanmışdı. Gecə səhərə qədər yağan yağış kəsilmiş, külək də səngimişdi. Gördüyü yuxunun təsirindən ayıla bilməyən Sevinc yolboyu öz-özünə gülümsəyir, xoşbəxt-xoşbəxt ətrafa boylanırdı.
-Nəolub yenə, öz-özünə gülürsən?-deyə Yusif maraqla soruşdu.-Yuxu görüb eləməmisən?
-Haradan bildin?-deyə Sevinc ona baxdı. Sonra əllərini sinəsində birləşdirib gözlərini yumdu.-Elə gözəl yuxu idi ki...Yuxuda başımı onun çiyninə qoymuşdum, birlikdə ulduzları sayırdıq.
Söhbətin kimdən getdiyini başa düşən Yusif üzünü turşutdu. Sonra dostuna baxdı:
-Sayıb qurtara bildiniz?
-Zarafat eləyirsən? Ulduzları sayıb qurtarmaq olar?-Sevinc tərs-tərs dostuna baxdı.
-Bəs mən nə deyirəm?
E-hh, kaş yenə də o yuxunu görəydim.
Sevinc yenidən gözlərini yumub yuxusunu xatırlamağa çalışdı. Lakin gözünə düşən gün işığı buna imkan vermədi. Bu Sevinci məyus etmədi. Çünki o onsuz da yanında idi. Başını çiyninə qoya bilməsə də.
Gördüyü qəribə yuxunun təsirindən ayılmayan İsmayıl fikirli-fikirli məktəbə doğru yol almışdı. Maşın yolunu keçib səki ilə hərəkətinə davam elədi. Bir an əvvəl məktəbə çatıb bu qəribə yuxunu Sevilə danışmaq istəyirdi. Sevili ağlına gətirib öz-özünə gülümsədi. Əhvalı yüksəldi. Binaların arasına girib yoluna oradan davam elədi. Qarşıdakı aralıqdan bir oğlanla bir qız çıxıb üzü məktəbə tərəf getməyə başladılar. Onları ani nəzərdən keçirən İsmayıl yenidən ətrafa boylanmaq istəsə də beyninə gələn siqnal onu yenidən həmin istiqaməyə baxmağa məcbur