r elədi. Gözlərinə inana bilmədi. Bu ki Sevil idi! Bəs yanındakı kimdir?! Düşünmədən irəli gedib Sevildən yanındakının kim olduğunu soruşmaq istədi. Bu düşüncə ilə hətta bir-iki addım getdi də. Lakin bir anlıq dayanıb:
-Bəlkə qohumudur? Niyə qızı pis vəziyyətdə qoyum ki? Hə də, qohumudur.-deyə öz-özünü sakitləşdirməyə başladı.
Addımlarını yavaşıtdı. Lakin yenə də ürəyi rahat deyildi. Nə də olsa Sevilin yanında başqa oğlan var idi. Addım-addım onların arxasınca gedib məktəbin darvazasına çatdı. Sevil görməsin deyə oradakı kiçik dükana girdi. Məktəb uşaqları arasında “Ağabala dayının dükanı”kimi məşhur olan bu kiçik yerdə kitab-dəftərdən “Bakuş”a kimi hər şey var idi. Hətta ən məşhur serial və cizgi film qəhrəmanlarının stiker yapışdırıcı şəkilləri də. Fikri çöldə qalan İsmayıl bu yapışdırıcılardan birini əlinə götürüb:
-Bu neçəyədir?-deyə satıcıya tərəf baxdı.
Həmişəki kimi çayını ayaqüstü içən Ağabala dayı ağzındakı qəndi xartıldada-xartıldada:
-On qəpik.-dedi.-Orada biraz böyükləri də var, onlar iyirmi qəpikdir.

Elə bu vaxt dükanın qapısında kimsə göründü. Özündən ixtiyarsız qapıya boylanan İsmayıl gözlərinə inanmadı. Bu ki, yuxuda onun qarşısında dayanan həmin yad sima idi. Özünü birtəhər ələ alıb “Bunun Sevilin yanında nə işi ola bilər?”deyə düşündü də.
-Ooo, Xəlil,xoş gəlmisəən.-onu görən Ağabala dayı stəkanı tələm-tələsik nəlbəkiyə qoyub ona tərəf getdi.-Nə vaxt gəlmisən?
S-alam Ağabala dayı,-deyə Xəlil də əlini uzadaraq ona tərəf gəldi,-dünən axşam qayıtmışam.
-Dayan e,-deyə Ağabala dayı bir anlıq duruxdu,-aprel girib ki?
-Hə, bu gün uje dördüdür.
Gələn kimi özünü məktəbə yetirdin, hə?-Ağabala dayı ona göz vurdu.
-Hə.-Xəlil utanaraq gözlərini yerə dikdi.
-Nişan nə vaxtdır?
Allah qoysa, bu ayın ortası.
-Lap yaxşı, Allah xoşbəxt eləsin. Deməli, gələcək nişanlını indidən məktəbə ötürməyə başlamısan?
Elə bil İsmayılın başına bir vedrə qaynar su tökdülər. Gözləri bərələ, ağzı açıq şəkildə Xəlilə baxdı.
-Hə, nə də olsa, bundan sonra buradayam.