Məktəb qurtarana qədər gətirib aparacam.
Eşitdiklərini başa düşə bilməyən İsmayıl bir anda Xəlilin yaxasından tutub divara yapışdırmaq istədi. Amma sanki bir qüvvə onu durduğu yerə mıxlamış, dil-ağzını bağlamışdı.
-Nə isə Ağabala dayı, mən gedim, özündən muğayat ol.-deyib Xəlil sağollaşaraq çıxdı.
-Xoş getdin.-deyərək Ağabala onun arxasınca baxdı. Lakin Xəlil getdikdən sonra onun üzündəki ifadə dəyişildi. Başını bulaya-bulaya öz-özünə,-Yazıq qız,-deyə dodağının altında dilləndi.
Bu İsmayılın gözündən qaçmamışdı. Birtəhər dodaqları əsə-əsə:
-Niyə elə deyirisiniz?-deyə ona baxdı.
-Niyə olacaq?-deyib Ağabala dayı gözünü çöldən yığıb sözlü adamlar kimi İsmayıla baxdı.-Qız yetimdir, atası yoxdur. Bir anası var, o da ona-buna yorğan-döşək salıb pul qazanır. Beş-on qəpiklə şəhər yerində iki qız uşağını böyütmək olar? Ona görə də qızgilə dayısı baxır. Bu da həmin qızın dayısı oğludur. Bibisinin onlardan asılı olduğunu fürsət bilib kiçik qızla nişanlanır. Qızı görsən, mələk kimidir, heç bunun tayı deyil. Yazıq qızın halını indidən təsəəvvür eləyirəm. Bu gədədən adam olmaz, dikbaşın biridir. Amma qızın anasını da qınamıram. Neyləsin, yox desə, balalarının dolanışığı kəsiləcək. Ehh.. burada deyibər e, Allah iti də sahibsiz eləməsin...-birdən İsmayılın ağ bənizini isladan mavi gözlərinin parıldadığını görüb duruxdu.-Sənə nə oldu, a bala?
İsmayıl birtəhər özünü ələ alıb üz-gözünü silə-silə:
-Heeç, prosto biraz təsir elədi,-dedi,-Nə isə mən gedim, dərs başlayacaq.-deyib tələsik özünü çölə atdı.
Heç nə başa düşməyən Ağabala dayı yenidən rəfə doğru gəlib bayaq nəlbəkiyə qoyduğu stəkanını əlinə alıb ağzına apardı. Çaydan bir qurtum alıb üzünü turşutdu:
-Zalım uşaqları, çayımı da soyutduılar.

İsmayılın dünyası başına yıxılmış, xəyalları suya düşmüşdü. Sanki gecə deyil də, indi yuxuda idi. Tez-tez özünü çimdikləyir, oyanmaq istəyirdi. Amma oyana bilmirdi. Çünki taleyin ona qurduğu oyun görə biləcəyi ən dəhşətli yuxudan da dəhşətli idi. Həyat ona ən böyük zarafatını