ı eləmişdi.
Dərsin başlamasından on beş dəqiqəyə yaxın vaxt keçsə də İsmayıl hələ dərsə gəlməmişdi. Sevil narahat görünür, dayanmadan pəncərəyə boylanır, tez-tez qapıya baxıırdı. Bir tərəfdən də İsmayılın birinci dərsə gəlməməsi onun Xəlillə onu bir yerdə görmə ehtimalını azaldırdı. Amma Xəlil bundan sonra hər gün onu gətirib-aparacığını demişdi. Buna görə də Sevil bir an əvvəl İsmayılı görüb ona hər şeyi danışmaq istəyirdi. İsmayılın onu başa düşəcəyini ümid etsə də içində narahatlıq var idi. Tənəffüsdə də onun gözü qapı-pənəcərədən yığılmadı. Onun narahatlığının səbəbini bilən Züleyxa onu yaxınlaşıb təsəllli etməyə çalışaraq:
-Narahat olma, caan, yəqin yatıb qalıb.-dedi,-Özün də bilirsən ki, o dərsə gecikən deyil.
-Nə bilim, ay Zülüş, təki elə olsun. Səhər yolu necə gəlmişəm, bir Allah bilir. Bir onu istəyirdim ki, onunla qarşılaşmayaq.
-Daha nə qədər gizlətmək fikrin var? Bu gün görməsə də sabah görəcək.
-Yox, gizlətməyəcəm ki. Gəlsin, danışacam.
Elə bu vaxt Qəmər pəncərəyə-qızlara yaxınlaşıb sözlü adamlar kimi kinayə ilə gülümsəyərək:
-Necəsniz, qızlar?-deyə xəbər aldı.
-Yaxşıyıq, sağol.
Mənalı-mənal Sevili süzən Qəmər:
-Sevil, yanındakı oğlan kim idi, elə?-deyə soruşdu.
Sevillə Züleyxa bir-birilərinə baxdılar. Sevil heç nə olmamıştək soyuq şəkildə:
-Dayım oğlu idi,-dedi,-Nə olub ki?
-Heeç, İsmayılın xəbəri var? Nə də olsa, yoldan keçən nə bilir, nəyindir?
-Yoldan keçəni neyləyirsən?-Züleyxa dözməyib dilləndi.-Sən bildin bəsdir də.
Heç nə deyə bilməyən Qəmər sadəcə ağzını büzməklə kifayətləndi.
-Qəmər, mümkünsə, işinlə məşğul ol da.
Sevilin bu cavabı isə təkcə Qəməti yox, elə Züleyxanı da təəccübləndirdi.
-Pah, özünüz bilərsiniz. Yaxşılıq da yaramır e millətə.-deyə-deyə Qəmər onlardan aralandı.
S-ağol caan, cavabını əla verdin.
B-unlarla belə danışmaq lazımdır. Mən İsmayıl görər deyə narahatam, amma heç bunları hesaba qatmıram.
Sevillə Züleyxa danışa-danışa yerlərinə keçdilər. Elə bu vaxt hövlank içəri girən Əli onlara yaxınlaşdı.
-Sevil,