İsmayıl səni çağırır.

-İsmayıl?-deyə Sevil sevincək ona baxdı.-İsmayıl gəlib ki?
-Hə, ara pilləkəndə səni gözləyir.
-Orada niyə, sinfə niyə gəlmir?
-Nə bilim, özün getsən, yaxşı olar.
Həm sevinib həm də təlaşlanan Sevil qapıya doğru getdi. Əli onun arxasınca baxaraq məyus halda başını bulayırdı. Bu Züleyxanın gözündən yayınmadı
-Əli, İsmayılın kefi necə idi? Sevili niyə çölə çağırır?
Əli bayaqkı üz ifadəsi ilə dodaqlarını büzdü. Bayaqdan onları izləyən Yusif də ora yaxınlaşdı.
-Nə olub, İsmayıla nəsə olub ki?
Əli hər ikisinin sualına cavab olaraq:
-İsmayıl od püskürür,-dedi,-mən onu heç belə görməmişdim.
Sevil tələsik özünü ara pilləkənə yetirdi. İsmayıl onu görər-görməz:
-Sən nə ikiüzlü qızsan, az?-deyə onun üstünə qışqırdı.
Əvvəl heç nə başa düşməyən Sevil çaşqın halda ona baxdı.
-İsmayıl, nə olub?
-Nə olub?! Məndən soruşursan nə olub?! Mən səndən soruşmalıyam e! Səhər-səhər yanında gələn oğlan kim idi?
Sevil özünü itirdi. Ən pis ehtimalı düz çıxmışdı.
-ee....şşşeyy...o...
-Mən deyim: gələcək nişanlın! Düzdür?!-deyə İsmayıl səsini qaldırdı.
-Sssən...bunu haradan eşitmisən?
-Sənin üçün fərqi var?! Əsas odur ki, səndən eşitməmişəm. Sən heç utanırsan?!
Sevil İsmayıldan bu cür reaksiyanı gözləmirdi. Ağlamsınaraq:
-Mən...sənə deyəcəkdim.-dedi.
-Nə vaxt?! Nişanlanandan sonra?
-Bu...bu...bu gün.
-Sevil, bəsdir!-İsmayıl səsini biraz da qaldırdı. Sonra araya sükut çökdü. Özünü cilovlamağa çalışan İsmayıl daha sakit və soyuq səs tonu ilə,-Elə bilirsən, sənin nişanlanmağın mənim vecimədir?-dedi.Bayaqdan səssiz ağlayan Sevil başını qaldırıb çaşqınlıq içərisində ona baxdı. İsmayıl isə sözünə davam eləyirdi.-Qətiyyən! Məni yandıran odur ki, məni, ildə bir qızla gəzən İsmayılı aldadan dünənki uşağa bax! Elə bilirdin, saf görünüşünlə məni tovlaya biləcəksən? Ay-hay!

-Necə yəni ildə bir qız? Bəs sən deyirdin...
-Nə deyirdim? Deyirdim ki, bu günə qədər həyatımda olan yeganə qız sənsən?!-İsmayıl acı-acı gülümsündü.-Mən bunu hər il həyatımda olan hər