ı büzdü.
Mətbəxdə aşı dəmə qoyan Məleykə xala oğlanlarının otağına keçdi. Gəlib Əlinin çarpayısında oturaraq gözlərini iki çarpayının arasındakı çərçivəyə zillədi. Çərçivəni əlinə aldı. Bu Əligilin atası, şəhid Kamil Nəbiyevin şəkli idi. Şəkli oxşaya-oxşaya onunla danışmağa başladı.
-Hə, Kamiil, bir daha keçdi. Oğlun bir yaş saha böyüdü. Səni ancaq şəkillərdən tanıyan oğlun. Bir görsən, getdikcə sənə oxşayır. Gəzişi, duruşu, boy-buxunu, elə bil sənin cavanlığındır. Bircə baxışı sənə oxşamır. Səndən fərqli olaraq onun gözlərində həmişə kədər var. Bilmirəm, bu nədir? Ya təbiəti belədir, ya da heç kimə deyə bilmədiyi bir dərdi var. Gəncdir, yəqin üərində arzusu var. Bir də çox özünə qapalıdır. Dindirməsən saatlarla danışmaz...Eh kamil, artıq on yeddinci ildir ki, sən beləcə oğlanlarının böyüməyini görmürsən...On yeddinci ildir ki, biz beləcə səni gözləyirik. “Gələcəm.”demişdin, amma yalançı çıxdın. Sən məni aldatdın, mən də onları aldadıram, “Gələcək.”deyirəm.
Göz yaşları içində boğulan Məleykə xala çərçivəni yerinə qaytarıb əlini üzünə tutaraq ağlamağa başladı. Adətən o oğlanlarının yanında beləcə hönkürtü ilə ağlamaz, özünü mərd göstərərdi. İndi isə evdə sadəcə özü idi və ağlayaraq ürəyini boşaltmaq, rahatlaşmaq istəyirdi.
Axşam düşürdü. Hazırlıqdan çıxan İsmayıl Yusifə zəng eləyərək bu gün hansı qızın dalınca getməli olduğunu soruşdu. Hazırlıqda olan Yusif isə bu günlük siyahısının boş olduğunu dedi. Yusiflə sağollaşıb telefonu cibinə qoyan İsmayıl yoluna davam eləyirdi ki, birdən arxadan peyda olan addım səslərinin sürətlə ona yaxınlaşdığını hiss elədi. Arxaya dönüb kim olduğunu müəyyənləşdirməyə macal tapmadı. Arxaya dönməsi ilə yumruğu yeyib yerə uzanması bir oldu. Heç nə başa düşməyən İsmayıl ağzının qanını silə-silə ayağa qalxmağa çalışaraq:
-Sən kimsən? Məni niyə vurursan?-deyə bu gözlənilməz zərbənin sahibinə baxdı.
-Mən kiməm?-yumruğunu açıb-yuman həmin adam istehza ilə gülümsəyərək İsmayıla baxırdı.-Nə tez yadından çıxardın məni? Dostlarınla məni