a da sonra özünü sındırmayaraq:
-O yalan deyildi.-dedi.
-Onda niyə bu qədər yanırsan? Sən onsuz da onu atacaqdınsa beləsi lap yaxşı olub. Sevil olmasın başqa qız olsun.-Əli bunları deyərkən İsmayılın üzünə baxır, reaksiyasını öyrənməyə çalışırdı
Elə bu vaxt Yusifin telefonuna zəng gəldi. Telefonu gödəkçəsinin cibindən çıxarıb ekrana baxan Yusif yanındakılara sus işarəsini verib yesi basmaq istədi. Bu zaman İsmayıl onu saxlayıb xəbərdarlıq edərək:
-Məni soruşsalar, de ki, bomba kimidir.-dedi.
-Hə, Kənan?-deyə Yusif telefonu qulağına qoydu.
Lakin dəstəyin digər ucundakı səs Kənanın səsi deyildi.
-Dost, mən olduğumu biruzə vermə. İsmayılın yanındasınız?
-Hə, nə olub ki?
-Heeç, sadəcə sizə görə narahat oldum. İsmayıl necədir?
-Necə olacaq, bomba kimi. Özümüz üçün söhbət eləyirik.
-Kefinizi çəkin. Nə də olsa oğlansınız, nə vecinizə? Biz də burada Sevili özünə gətirməyə çalışaq. Dərman-dərman üstünə, tibb bacısı tibb bacısı üstünə.
-Dayan e, nə olub ki?
-Heç nə, heç nə. Telefonu söndürməliyəm, Mirvari müəllimə görsə arada Kənanın telefonu gedəcək. Sağol.
-Yaxşı, sağol.-deyib telefonu söndürən Yusif İsmayıla baxaraq kinayə ilə-Sevil də bomba kimidir,-dedi,-həkim çağırıblar.
Özünü laqeyd kimi göstərməyə çalışan İsmayıl:
-Özü özünə elədi.-desə də ürəyi indi sevdiyinin yanında idi və nələr çəkdiyini də bir Allah bilirdi.Növbəti dərsin zəngi vurulsa da on bir a-lar üçün dərs hələ başlamamışdı. Sevili heç cür özünə gətirə bilmirdilər. İsmayıldan eşitdiklərilə barışa bilməyən Sevilin zəif qəlbi bunlara dözmür, tez-tez huşunu itirirdi. Tibb bacısının məsləhətilə qızlar onu tibb otağına apardılar. Şakir müəllim isə dərsinə başladı. Lakin hamının fikri Sevildə və İsmayılda qaldığından dərs səmərəsiz keçirdi.
Həkim otağında sakitləşdirici vurulan Sevil yuxuya getmiş, Züleyxa isə onun yanında oturmuşdu. Çöldə isə Mirvari müəllimə Ayanla Sevinci sorğu-suala tutmuşdu.
-Qızlar, bu günə qədər sizinlə məsafəli danışmışam, məsafəli davranmışam, aradakı hörmət