pərdəsinin qalxmasına şərait yaratmamışam. Amma indi bunu sizdən soruşmalıyam: İsmayılla Sevil arasında sevgi mənasında nəsə var idi?
Qızlar əvvəlcə gözucu bir-birilərinə baxdılar, sonra gözlərini aşağı dikərək dinmədilər. -Qızlar, məndən çəkinməyinizə, gizlətməyinizə ehtiyac yoxdur. Mən onların davranışlarından az-çox nəsə sezmişdim. Amma işin bu cür ciddiləşib belə sonlanacağını da təsəvvür eləmirdim. İndi mənə deyin görüm, belə bir şey var idi və onlar niyə dalaşıblar?
-Müəllimə, biz heç nə bilmirik, heç nədən xəbərimiz yoxdur.-deyə Ayan çəkinə-çəkinə cavab verdi.
-Ayan, bax, mən yalanı o dəqiqə tuturam, ha!-deyə Mirvari müəllimə barmağını silkələdi.
-Müəllimə, yəqin ki, var idi,-Sevinc Ayana baxa-baxa dilləndi,-amma inanın ki, bu gün nə olduğunu biz də başa düşmədik. Bir onu eşitdik ki, çöldən İsmayılın səsi gəlir, çölə çıxdıq gördük ki, Sevillə dalaşırlar.
Qızlardan söz ala bilməyəcəyini görən Mirvari müəllimə onlardan bu haqda daha heç nə soruşmadı. -Yaxşı, elə olsun. Bəs bu İsmayıl haradadır? Heç Əli ilə Yusif də ortalıqda görünmürlər.
-Nə bilək, müəllimə?-deyə Sevinc çiyinlərini çəkdi.
-Sən bilmirsən? Bayaq telefonda kiminlə danışırdın?
-Məən? Heç kimlə.
Mirvari müəllimə ona inanmadığını bildirmək üçün əvvəlcə başını buladı, sonra əlində tutduğu telefonu Sevincə uzadaraq:
-Yusifin nömrəsini yığ, görüm haradadırlar?-dedi.
-Yu...Yuss...Yusifin?-Sevinc duruxdu.-Axı onun tele...
-Sevinc, məni əsəbləşdirmə, nömrəni yığ!
Əlacsız qalan Sevinc dostunun nömrəsini yığmağa başladı, sonra Mirvari müəlliməyə uzatdı. Bir çağırış zəngindən sonra yaxınlıqda telefon səsi eşidildi. Sən demə, Əli ilə Yusif bu məqamda onların olduğu yerə gəlirlərmiş. Hər üçü səs gələn istiqamətə getməyə başladı. Əli ilə Yusif pilləkənin başında göründülər. Lakin onlar Mirvari müəlliməni qabaqlarında görcək təəccübləndilər.
-Haradasınız siz?-onları görcək Mirvari müəllimə onların üstünə düşdü.-İsmayıl hanı?
Onlar çaşqın şəkildə bir-birilərinə baxdılar. Yusif çəkinə-çəkinə