c daha heç nə deyə bilməyib fikirli gözlərini yerə dikdi. Ayanın bu sözündən sonra Əlini də fikri götürdü. Ona elə gəldi ki, Ayan bunları deyərkən ona eyham vurur. Çünki o da sevdiyinin yanında yalançı idi.
Məktəbdən bir xeyli aralanan İsmayıl bir binanın qabağında daşın üstündə oturmuş, başına gələnləri dərk eləməyə çalışırdı. Nə ondan belə bir şeyi gizlətdiyinə görə Sevili bağışlaya bilirdi, nə də sevdiyi ilə sərt danışdığına görə özünü. Özünü dünyanın ən çarəsiz, ən bədbəxt insanı hesab eləyirdi. Digər tərəfdən də Ağabala dayının dediklərini xatırlayaraq olanlara Sevilin gözü ilə baxmağa, özünü onun yerinə qoymağa çalışırdı. Amma yenə də ondan gizlətdiyinə görə Sevilə heç cür haqq qazandıra bilmirdi. Saatına baxdı. Ona qalmışdı. Qərarsız halda ətrafa boylandı. Nəinki məktəbə qayıtmaq, ümumiyyətlə oməktəbdən çıxmaq istəyirdi. Bu saatda, belə vəziyyətdə evə getmək də olmazdı.
Növbəti dərsin tənəffüsü idi. Dərsdən çıxıb müəllimlər otağına doğru gedən Xəyal müəllim dəhlizin sonunda psixoloqla rastlaşdı. Salamlaşdılar. Hər qarşılaşmada olduğu kimi Nigar müəllimə bu dəfə də onun gözlərinə baxmamağa çalışırdı. Çünki ona elə gəlirdi ki, qarşısında dayanan Fəriddir. Xəyal müəllim isə neçə gündür onu narahat eləyən məsələni xəbər almağa çalışırdı:
-Müəllimə, Ağayevin dəldini öylənə bildiniz?
-Ağayev?-deyə əvvəlcə duruxaraq qaşlarını çatan psixoloq sonra Kərəmi xatırlayıb başını yellədi.-Kərəmi deyirsiniz? Narahat olmayın, hər şey yavaş-yavaş qaydasına düşəcək. Gəncdir, çılğınlıq dövrüdür, zamanla hər şey düzələcək.
-Müəllimə, bunlalı mən də bililəm.-Xəyal müəllim kinayə ilə gülümsündü.-Mən sizdən onu soluşmulam, onu dəldini soluşulam.
Psixoloq qərarsız şəkildə ətrafa boylandı. Heç kimə deməyəcəyi barədə Kərəmə söz vemişdi. Kərəm də ona dəyişəcəyi, müəllimlərinə qarşı daha diqqətli davranancağı barədə söz vermişdi. Belə bir şəraitdə deyiləcək tək şey var idi.
-Kərəm nəzarətdə keçirdiyi o günə görə sizi heç cür bağışlaya bilmir.
-Xatilə müəlliməni də?-Xəyal