müəllim ona inanmadığnı bildirmək üçün soruşdu.
-Yox, Xatirə müəlliməyə bir dəfə ona iki yazdığı üçün acıqlıdır.
-Yenə də çox sağolun, sizin də başınızı ağlıtdım.
-O nə sözdür, müəllim? Bu mənim işimdir.
Elə bu vaxt dəhlizdən keçən Anar müəllim Xəyal müəllimi görüb gülə-gülə:
-Ooo, Xəyal müəllim, mən dedim siz daha məktəbə gəlməzsiniz.-deyə əlini onun çiyninə vurdu.
-Niyə?-deyə qaşlarını çatan Xəyal müəllim maraqla ona baxdı.
-Niyə olacaq, lotoreyadan cek pot udmusunuz, daha neyləyirsiniz işləyib?
-Hə, onu deyilsiniz? Puldu da, bu gün va, sabah yox. Amma insana qalan zəhməti olu.
-Təbrik eləyirəm, müəllim. İnşallah xeyir işlərə xərcləyəsiniz.-psixoloq yenidən söhbətə qoşuldu.
-Çox sağolun. Xeyil deyəndə ki, əvvəl mağazanın bolclalını ödəmək fiklimiz val. Sağolun, elə müəllim yoldaşla da, Oqtay müəllim də mağaza yanan vaxtı mənə çox dayaq duldunuz. Amma yenə də əyəl-əkiklikləl qalmışdı. Qalan pula da qaldaşım maşın almaq istəyil.
-Məncə, pulu çox sağa-sola xərcləməyin. Banka qoyun, Nigar müəllimə demiş, xeyir işlərə lazım olar.

-Baxaq da, İnşallah elə yaxşı yellələ işlənə.
Səhər növbəsinin sayca üçüncü dərsi idi. Özünə gələn Sevil artıq tibb bacılarının məsləhəti ilə sinif rəhbərindən icazə alaraq Züleyxa ilə evə getmişdi. Olanlardan xəbər tutan “d”li Sevinc tələsik özünü “a”ya yetirmiş, adaşını sorğu-suala tutmuşdu:
-Qızlar, eşitdiklərim düzdür?
Özünü heç o yerlərə qoymayan Asya:
-Baxır, nə eşitmisən, doroqoya.-dedi.
-Nə eşidəcəm, hamı danışanı. Deyirlər, Sevil nişanlı imiş, bunu öyrənən İsmayıl da onu vurubmuş.
-Şto, şto? Onu kim deyir?
-Kim deyəcək, hamı.
-Şayiə dediyin budur da, Asyam,-deyə Sevinc ona baxa-baxa adaşını işarə elədi,-bu başda birini arı sancıbsa o biri başda bu dönüb eşşək arısı olur. Yəni, şayiə həqiqətin şişirdilmiş formasıdır.
-Necə yəni?-Sevinc heç nə anlamayaraq çaşqınlıqla çiyinlərini çəkdi.-Dalaşan onlar deyildi?
-Onlar idi, amma sənə deyən əməlli-başlı mübaliğə eləyib.
Bu vaxtı Əli sinfə qayıdan Yusif “d”li