yatmaq idi. Bütün bu olanlar bitənə qədər yatmaq. Xalidə xala nə qədər dil töküb nə olduğunu soruşsa da Sevil “Başım ağrıyır” bəhanəsilə ona heç nə demirdi. Züleyxa Sevili evə gətirəndə pis yuxu gördüyü üçün məktəbdə halının pisləşdiyini desə də Xalidə xala buna inanmamışdı. O hiss eləyirdi ki, qızı Xəlillə xoşbəxt olmayacaq. Halının pisləşməsini də Xəlilin əsgərlikdən qayıtması ilə bağlayırdı. Lakin başqa çarəsi də yox idi. Əri öldüyündən bəri qardaşı ona çox dəstək olmuşdu. O da bunun qarşılığında qardaşının elçisini geri çevirə bilməzdi. Buna görə də qızından bu izdivaca qəlbən razı olub-olmadığını soruşmağa ehtiyat eləyirdi. Sevil istəməsə belə anasına yox deyə bilməzdi, amma Xalidə xala qızının gözlərindəki “yox”la qarşılaşmağa ehtiyat eləyirdi.
Heç İsmayılın ailəsi də ona nə olduğunu öyrənə bilməmişdilər. Özünü otağa kilidləyən İsmayıl heç kiminlə ünsiyyətə girmir, sadəcə qışqıraraq, “Əl çəkin, tək qalmaq istəyirəm!” deyirdi. Onun üçün narahat olan anası ilə bacısı isə onun bir dəlilik eləyəcəyindən qorxurdular.
Məktəbdə olanlara görə əhvalı təlx olan Yusifin qalan əhvalınə da evə çatar-çatmaz, elə blokdaca qarşılaşdığı Cavid yerlə-bir eləmişdi. Lakin Sevincə görə özünü sakit aparmağa çalışırdı. Cavidi görməyinə heç Sevinc də sevinməmişdi. Amma:
-Cavid, nə yaxşı gəlmisiniz?-deyə yenə rola girməyə məcbur qalmışdı. -Papamın burada işi var idi, ona görə gəldik.-o yenə də rus aksentində öz dilini bərbad günə qoymuşdu. Kənarda üz-gözünü turşudaraq onu süzən Yusifə baxıb,-Yusif, a tı kak dela?-deyə soruşdu.

-Yaxşı idim, sağol. Deyirəm hələ viza rejimi var, sən həftə səkkiz mən doqquz buradasan. O da olmasa, vabşe burada yatarsan ki.
-Ha, ha, ha. Otliçnaya şutka, molodec.-deyə Cavid əlini-əlinə vurub güldü, sonra Sevincə baxaraq,- Şto sdelat mne, ürəyim buradadır.-dedi.
Bu sözdən tutulan Yusif yumruğunu bərk-bərk sıxdı, Sevincə görə özünü güclə saxladı. Sevinc isə qızarmışdı, qərarsız şəkildə ətrafa boylanırdı. Sonra nəsə yadına düşmüş kimi:
-Rəna xalagil