təkləyib döydüyünüz gün nə tez yadından çıxdı? Sən də məni belə vurmuşdun. İndi nə oldu, tək qaldın?
-Sən osan? Sinfimizin uşaqlarını izləyən ə.... sənsən?-İsmayıl özündən güc və cəsarət tapıb ayağa durdu.
-Hey, gədə,-həmin adam bir göz qırpımında İsmayılın qolunu burub arxasında qatladı, sonra saçından yapışıb boynunu arxaya doğru dartdı,-yadından çıxarma ki, təksən.
-Sən də təksən.-deyib İsmayıl birtəhər vurnuxaraq qolunu ondan qurtara bildi.
-Yoox,-oğlan əlini cibinə atdı,-kim deyir ki, mən təkəm?-deyib cibindən bıçağı çıxardı.
Bıçağı görən İsmayıl bir-iki addım geri çəkildi.
-Qorxursan?-oğlan gülməyə başladı.-Bax ha, qorxunun əcələ faydası olmur. Hamınızla bir-bircə görüşəcəm, demişdim. Gördün, mən sözümün ağasıyam. Elə bilirdiniz, qızlarınızı üç-üç, beş-beş evə aparmaqla məndən qoruyurdunuz? İstəsəydim, sənin yanında gəzən sarışını çoxdan qaçırmışdım.
-Heeyy,-İsmayıl əli ilə onu geri itələdi,-sənin başını üzərdim.-dedi.
-Ha, ha, ha. Ölürəm də belə yapma cəsarətli sevgili obrazları üçün. Nə oldu, bir anda cəsarətə gəldin? Prosto, mənə qızlar yox, siz lazım idiniz. Səninlə işimi bitirim, sonra o birilərinə keçəcəm.
Oğlan ona, o isə divara yaxınlaşırdı. Doğrudan da qorxunun əcələ faydası olmurmuş. Bir neçə saniyənin içində bütün həyatı yox, bundan sonra onun olmayacağı həyat gözünün önünə gəldi. Neçə bıçaq yarası alacaqdı, onu bir Allah bilir. Sonra zarıya-zarıya yerə yıxılacaq, bir xeyli ağrı çəkəndən və qan axıdandan sonra bütün bədəni keyiləşərək canını tapşıracaqdı. Bu şaxtalı yanvar axşamında, bu alaqaranlıq və tənha küçədə onu kiminsə tapıb kömək çağırma ehtimalı isə bir-iki faiz belə deyildi. Meyidini də yəqin sabah gün açılanda, insanlar evdən iş dalınca çıxanda tapacaqdılar. Bəs ailəsi, bəs Sevil? Onların halını düşünəndə isə ölmək daha çox əzab verirdi. İsmayıl bunları düşünə-düşünə gözlərini bərk-bərk yumaraq özünü divara sıxmışdı. Nə oldusa, elə həmin an oldu. Səsə gözlərini açan İsmayıl əlində bıçaq ona yaxınlaşan oğlanın ikiqat yerə