başladı.
Ayanla sağollaşan Sevinc birinci mərtəbəyə çatıb blokdan çölə boylasa da Yusifi görə bilmədi. Gödəkçəsinin cibindən telefonunu çıxarıb ona zəng eləməyə başladı. Beş çağırış zəngi getsə də götürən olmadı. Dilucu dostunu danlaya-danlaya qorxaq nəzərlərlə ətrafa boylandı. Külək göz üzündəki buludları sürətlə qovur, ayın işığı yanıb-sönürdü. Ətrafda da heç kim görünmürdü. Külək yerdəki zir-ziblilləri, yarpaqları axını istiqamətinə o tərəf-bu tərəf sürükləyirdi. Qısası, bu bu vahiməli və sıxıcı hava Sevincin canına bir ürpərti saldı. Bu vaxt yaxınlıqdan ayaq səsləri eşidilməyə başladı. o, sevincək gözlərini qıyıb yaxınlaşan qaraltıya baxdı.
-Dost,-deyə dilləndi,-sənsən?-lakin gələn o deyildi.-Ccc..ccavid, sən burada neyləyirsən?-həm təəccüblənən Sevinc narahat halda bir-iki addım geri getdi.
-No, şto sluçila? Məni görməyə sevinmədin?-Cavid bic-bic gülümsəyərək ona yaxınlaşdı.
-Niyə sevinim ki? Mən səni gözləmirdim.-Sevinc biraz da dal-dala gedərək divara yapışdı.
-Poçemu? Mən elə bilirdim, sən məni görməyə həmişə sevinirsən.-Cavid isə aradakı məsafəni getdikcə azaldırdı.-Yoxsa, elə deyil?
Cavidin ona çox yaxınlaşdığını görən Sevinc özünü divara qısıb bir əli ilə onu geri itələdi.
-Cavid, yaxşı da. O yana dur.
-Ne boyse, doroqoya. Mən sənə neyləyirəm ki?-bir-iki addım geri çəkilən Cavid bic-bic gülümsündü.
Sevinc əli əsə-əsə yenidən dostunun nömrəsini yığdı. Lakin Cavid telefonu da ondan almağa çalışdı.
-Ne vozmojno. Sevgili dostun indi sevgilisi ilə gəzir. Sənin sevgilin isə buradadır, yanında.
Telefon olan əlini geri çəkərək yana atılan Sevinc:
-Nə gic-gic danışırsan? Sən mənim sevgilim zadım deyilsən.-dedi.
-Xoroşo da, milaya,-Cavid yenə də ona yaxınlaşdı, barmaqları ilə əvvəlcə saçalrını, sonra yanağını oxşamağa başladı,-dostunun yanında mənə necə baxırsan görmürəm?
Sevincin ürəyi yerindən qopacaq qədər möhkəm döyünür, bütün bədəni əsirdi. Əli ilə Cavidin əlini yana itələyib üzünü yana tutdu, digər əli ilə telefonun düymələrini tez-tez