z basır, nömrə yığmağa çalışırdı. Ekranı tam görə bilməsə də divara düşən göyümtül işıqdan kiməsə zəng elədiyini yəqin etdi. Cavid isə məsafəni sıfıra endirməkdə idi. o, pıçıltı ilə:

-Oradan buraya sənə görə gəldim.-deyirdi.-Dlya tebe.
Sinəsi köksündən çıxan Sevinc:
-Yuu...Yusif, Yusif.-deyə əsirdi.
Üzünü artıq Sevincin üzünı yaxınlaşdıran Cavid isə eyni pıçıltı ilə kinayəli şəkildə:
-Yusif? A qde Yusif?-deyərək bic-bic gülümsəyirdi.
-Yusif tam!-özünü son anda yetirən Yusif Cavidi Sevincdən aralayıb yaxasından tutub möhkəmcə divara yapışdırdı. Əlini onun boğazına basaraq-Ə....! sən kimsən ki, Sevinclə belə davranırsan?! Öldürərəm e səni!-deyə qışqırdı.
-Otpusti, otpusti!-boğulduğunu görən Cavid yerində çırpınır, əlləri ilə Yusifin əlini geri itələyirdi.
-Necə yəni, otpusti, ə! Sən belə qudurmusan?! Sən öl, sənin izini-tozunu itirərəm, ha, buradan!-əsəbindən gözlərinə qan daman Yusif onun xirtdəyindən daha da bərk yapışdı.-Reyssiz təyyarə ilə səni birbaşa Moskva morquna yollayaram!
Özünü yetirən bir tərəfdə Ayan yerdə oturub ağlayan Sevinci, digər tərəfdə də Cavidi boğazlayan Yusifi görcək çaşbaş qaldı. Nə olduğunu başa düşməsə də Yusifi Caviddən aralamağa çalışdı.
-Yusif, Yusif, burax onu, öldürəcəksən, burax onu!
Ayanın xahişi ilə əlini Cavidin boğazından çəksə də Yusif gözlərini ondan çəkmirdi. Barmağını silkələyə-silkələyə:
-Ayana dua elə,-dedi,-yoxsa Allaha and olsun, səni öldürərdim.
Yaxasını birtəhər Yusifin əlindən qurtara bilən Cavid öskürə-öskürə tələsik oradan aralandı. Yusif isə hələ də onun arxasınca qışqırırdı.
-Bir də Sevincə yaxın gəlmə! Yoxsa, yediyim çörək haqqı səni gəbərdərəm!
Ayan əyilərək yerdə oturub ağlayan rəfiqəsini qaldırdı.
-Canım, nə olub, niyə ağlayırsan?
Sevincin isə dili söz tutmur, əsə-əsə ağlayırdı. O ağlaya-ağlaya Ayanı qucaqladı. Ayan isə onu ovutmağa, sakitləşdirməyə çalışırdı. Elə bu vaxt Ramin də özünü yetirdi.
-Bacı, Yusif, Sevinc, nə olub burada?
Yusif başı ilə Ayana heç nə deməməsini işarə elədi. Ayan