isə:
-Heeç,-dedi,-Sevinc biraz qorxub.
-Qorxub, nədən qorxub?
-Pişikdən. Qaranlıqda üstünə qara pişik dırmaşıb. Sən yaxşısı budur, yuxarıdan iki stəkan su gətir.
-İki niyə?
-Yusif də qorxub, ona görə.
Yenə də heç nə başa düşməyən Ramin “Yaxşı” deyib yuxarı çıxdı. Ayan Sevinci özündən aralayıb üz-gözünü silməyə, onu sakitləşdirməyə başladı. Sevdiyinin bu halına ürəyi parçalanan Yusif isə Cavidin o hərəkətini xatırlayıb yumruğunu bərk-bərk sıxır, divarı təpikləyirdi.
-Sən haradan xəbər tutdun?-deyə Sevinc hıçqıra-hıçqıra Ayandan soruşdu.
-Telefonuma zəng gəldi, gördüm sənsən. Açdım ki, alo deyəm, gördüm sənin ağlamaq səsin gəlir, bir də başqa bir səs də var idi, onu aydınlaşdıra bilmədim. Elə bildim, yenə də Yusifə nəsə olub.
-Götürmədi də Yusif, telefonu götürmədi,-Sevinc olanların acığını dostundan çıxmağa çalışırdı,-mənim ona ehtiyacım var idi, o isə telefonu götürmədi!
-Dost, vallah eşitəməmişəm, yolu keçirdim, eşitməmişəm.-Yusif ona yaxınlaşıb saçlarını qulağının ardına keçirdi, gözünün yaşını silə-silə,-mən qoymaram,-dedi,-qoymaram o bir də sənə yaxın gəlsin. Mənim dostuma pis gözlə baxanı mən öldürərəm.
Yusifin səsindəki bu qətiyyət və qoruma tərzi Sevinci rahatlaşdırrır, özünü təhlükəsiz yerdə hiss elətdirirdi. Lakin gözlərini qaldırıb onun gözlərinə baxmağa da qorxurdu. Qorxurdu ki, özünü saxlaya bilməyib onun boynuna atılar. Amma bilmirdi ki, Yusifin istədiyi də elə budur. İndi Yusif onu hamıdan, hər şeydən qorumağa çalışırdı.
Xalasının niyə gəldiyini başa düşməyən Xatirə müəllimə artıq on dəqiqə idi ki, maraqla ona baxırdı. Dilşad xala isə divanda oturub sözlü adamlar kimi evi gözdən keçirirdi.
-Bu kitabı təzə almısan?-deyə divanın üstündəki yarıaçıq kitaba baxıb soruşdu..
-Yox, iş yoldaşım hədiyyə eləyib.
-Maraqlıdır, heç olmasa?-kitabı əlinə götürüb vərəqləməyə başladı
-Pis deyil, vaxtım olanda oxuyuram.
Dilşad xala kitabı yerinə qoyub Xatirə müəlliməyə baxdı.
-Bilirəm, indi fikirləşirsən ki, xala axşam vaxtı niyə gəlib? Gəl otur