ı bacarmırsınız. Adam qızdan əvvəl gedib onun qardaşı ilə danışar, yumruğu yeyəcəksə, bəri başdan yeyər.
-Ə, durub indi səni salacam təpiyimin altına! Bunun məni lağa qoymağına bax.
-Dur, dur,-Əli ayağa durub boksçular kimi özünü müdaifə eləməyə başladı,-hə, gəl görək?
-Cəhənnəm ol, buradan!-Hüseyn başının altındakı yastıqçalardan birini onun üstünə atdı.-Başım ağrıyır, səninlə oynayacaq halda deyiləm.-deyərək əlini gözünün üstünə tutdu.
Əli qayıdıb yenidən qardaşının yanında oturdu. Ciddiləşərək:
-Çox bərk döydülər? Tək idin?-deyə soruşdu.
-Qabırğalarım sınmayıbsa böyük şeydir.-Hüseyn dərindən nəfəs alaraq əli ilə qabırğalarını yoxladı.-Yolda gəzən polislər çatmasaydı, bəlkə də ölmüşdüm. Sonra polisi görüb qaçdılar.
-Polislər tuta bildilər heç olmasa?
-Nə bilim? Mən özümü evə necə çatdırmışam, heç özüm də bilmirəm.
-Sabah gedib şikayət eləyərik. Hansı dövrdə yaşayırıq? Qardaş olanda nə olar, gərək elə bacına baxan hər oğlanı tutub çırpasan?
-Polis-molis lazım deyil. Gülnara qurban olsunlar. Onlar mənim gözümü qorxutmağa çalışırlar, amma mən Gülnardan əl çəkən deyiləm.
-Əl çəkmə, sevirsənsə niyə əl çəkməlisən? Bax, mənim qardaşım budur! Qorxma, mən də sənin arxandayam.-deyib Əli əlini qardaşının çiyninə vurdu.
-Hmm, sən mənim qoruyacaqsan, ya mən səni?
-Yaxşı, yaxşı, sən dincəl biraz. Mən gedib çayı, yeməyi isidim.-deyə Əli durub mətbəxə keçdi.
Bazar günü idi. Gün ortası olmağına hələ on beş dəqiqə var idi. Hazırlıqdan qayıdan Ələddin yorğun və fikirli halda evə tələsirdi. Hey yerə baxa-baxa getdiyindən yanından ötüb keçdiyi dükanın qabağındakı Leylanı da görmədi.
-Çıraq, salam, hara tələsirsən?-lakin Leyla onu görmüşdü.
İçini titrədən bu tanış səs Ələddini ayaq saxlamağa məcbur elədi. Həyəcanından üzünə saf bir təbəssüm qondu.
-Le..Le..Leyla? Burada neyləyirsən?
-Bizim qızları gözləyirəm,-deyə Leyla dükanı işarə elədi,-analarına hədiyyə alırlar.
-Hə, mən də hazırlıqdan qayıdıram. Müəllim belimizi qırdı daha bu gün. Bağışla, səni də görə