bilmədim.
-Eybi yox, olan işdir.-Leyla sözlü adamlar kimi ətrafa boylandı, sonra çəkinə-çəkinə-Təksən?-deyə soruşdu.
Ələddinin təbəssümlü simasına yenə qara bulud çökdü. Gözlərini qaçıraraq ətrafa baxa-baxa:
-Qəbirüstünə gedib,-dedi,-bu gün bacısının ilidir.
Leyla da durğunlaşdı.
-Hə, Allah rəhmət eləsin. Onun üçün çətin olar.
-Həm də çox çətin. Mən onu yavaş-yavaş başa düşməyə başlayıram.-Ələddin köks ötürə-ötürə sözünə davam elədi.-Nə də olsa, ailəmi itirdiyimi...
-Onun da bacısının adı Zərifə idi?-lakin Leyla ona qulaq asmırdı.
-Hə, Zərifə idi.
Ona qulaq asmaması Ələddini incitsə də heç nə deyə bilmədi. Amma Leylanı da incidən nəsə var idi. Gözləri yaşara-yaşara:
-Adımın Zərifə olması üçün nələri verməzdim. Kaş mənim də adım Zərifə olardı.-dedi.
Ələddin gözlərini qaldırıb çəkinə-çəkinə Leylanın həsrət dolu, Kənan deyən gözlərinə baxdı. “Kaş sənin adın Zərifə olardı, mən də Kənan olardım. Məni görə bilməyin üçün buna belə razıyam. Amma nə edəsən ki, sevgi adla deyil, sevgi ürəklədir.”
Xatirə müəllimə parkdakı oturacaqlardan birində oturub narahat nəzərlərlə ətrafa boylanırdı. Birdən baxdığı istiqamətin əks tərəfindən kiminsə ona yaxınlaşdığını hiss elədi. Dönüb səs gələn tərəfə baxdı. hündürboy, Qara gur saçlı,səliqəli geyinmiş, xalasının dediyi qədər də yaraşıqlı bir oğlan gəlib onun yanında ayaq saxladı.
-Bağışlayın, Xatirə sizsiniz?
Xatirə müəllimə özündən ixtiyarsız ayağa durdu.
-Bəli, mənəm. Siz də Ayaz olmalısınız?
-Aha, elədir. Əyləşin, əyləşin.-onun ayağa durduğunu görən oğlan oturmasını xahiş edərək özü də ondan biraz aralıda oturdu,-Bağışlayın, biraz gecikdim.Yolları bilirsiniz, probkadır.
-Eybi yox, gəlməsəniz də olardı.
Oğlan maraqla ona baxdı. Sonra gülüməsəyərək:
-Deməyin ki, sizi də məcbur göndəriblər?-deyə soruşdu.
Xatirə müəllimə təəssüflü təbəssümlə başını yellədi.
-Hə, xalamın işləridir. Sizi də?
-Mamam,-oğlan başı ilə arxanı, yolu işarə elədi,-dediyini elətdirməsə, rahatlıq tapmır. Onu aldadıb bura gəlmərəm deyə, özü